And to the woman who called me “homeless,” listen carefully:

The anger I carry toward my mother feels endless. Not just because her only achievement in America was a criminal record, but mostly because she sold the house in Tehran, the car, the gold, the land, the house in Yousef Abad—everything we had—without saying a single word to me, and poured it all into her son’s life.

Twenty years later, a foolish young woman who had fallen into the trap of this corrupt family sat in a house in Irvine, California—a house bought with my father’s money—and called me “homeless.”

And that’s exactly where an abusive mother becomes truly dangerous. Because abuse isn’t limited to insults, humiliation, and jealousy. Sometimes abuse means giving all the money and property to one child while burning the other child’s life to the ground.

Every time I asked my mother, “What were you thinking when you gave everything to your son?” she would answer, “It was your husband’s responsibility to provide everything for you.”

I would say, “I was never someone who wanted a husband. Every time I entered a relationship, it was only to escape this toxic family. Why did you burn through my inheritance from my father? Why did you set fire to the homes that were rightfully mine, from Tehran to California?”

Now I know there’s no point arguing with a sick, abusive, narcissistic mother and a fascist father. I can’t even remember how many years it’s been since I stopped arguing with them. I know they’re sick. I know they’re dark. And I know they’ve sunk so deeply into their own stupidity that no one’s voice can reach them anymore.

But I do not forgive them. Forgiving them is not my responsibility.

And to the woman who called me “homeless,” listen carefully:

The house you’re sitting in isn’t a home. It’s a pretty grave—full of darkness, stolen rights, and breaths that have been trapped inside its walls all the way from Ekbatan and Yousef Abad to Lake Forest. That house does not rightfully belong to you. One day, the same roof built over your head with my father’s money will open its mouth and swallow you whole.

The Woman, Life, Freedom movement didn’t begin so that you could seize it at Voice of America, Iran International, or inside the corrupt galleries of Los Angeles and New York. It wasn’t created so a bunch of opportunistic celebrities could put it on like a new outfit with the first autumn breeze and carry it from one festival to another.

From Toronto to Los Angeles, from Paris to London, none of you had anything to do with this movement. Each of you simply tore off a piece of it by force and used it as a banner for your own cause. You stripped it naked, piece by piece, just so you could be seen.

For years, no one has said to me, “Shirin, your nails look so beautiful today.”

No one has said, “You look so beautiful in that dress.”

No one has said, “Well done. I’m proud of you for doing that.”

No one has even asked, “Why are you so tired?”

For years, every time I saw my father, he was either gambling or drinking. Every time I asked him, “How long are you going to keep gambling and drinking? What do you even have left?” he would just look at me and say, “You ruined, filthy whore of a daughter.”

My mother is impossible to be around. When you sit with her, she either swears at you or strings together a pile of absurd, senseless lies and then calls them reality.

Ever since I was twelve, whenever I spoke to my friends on the phone, she refused to believe anyone was actually on the other end. She insisted on telling people that I was talking to myself. A woman carrying that much illness and hatred toward her own daughter should have received treatment and been placed under professional care—not been handed houses and property. And my father, with that degree of narcissism and manipulation, should never have had children.

Carrying this burden was never my responsibility. Enduring this exhaustion, the insults, the accusations, and all those years of humiliation was never my job. I was just a child abandoned in the middle of a dark house, expected to carry everyone’s corpse on my shoulders—and smile while doing it.

In the end, every last one of them faced the consequences of what they had done.

Now I’m simply tired.

So tired that I no longer have faith in any movement.

And I’m still standing in the middle of the stage, surrounded by the ashes of homes that once belonged to me and people who were supposed to be my family—with my fists clenched and the moon above my head.

My book is finally reaching the good parts, and I’m happy with it. Of course, I still have another year and a half to go. This is only the halfway point.

Persian Translation:

عصبانیتی که از مادرم توی وجودم مونده، انگار تمومی نداره. نه فقط به خاطر این‌که تنها دستاوردش از آمریکا یه سابقه‌ی کیفری بود؛ بیشتر به خاطر این‌که خونه‌ی تهران، ماشین، طلاها، زمین، خونه‌ی یوسف‌آباد و هرچی داشتیم رو بدون این‌که حتی یه کلمه با من حرف بزنه فروخت و ریخت پای پسرش.

بیست سال بعد، یه زن جوون و نادون که خودش هم افتاده بود توی دام این خانواده‌ی فاسد، از توی خونه‌ای در ارواینِ کالیفرنیا که با پول پدر من خریده شده بود، برگشت به من گفت: «بی‌خانمان.»

و دقیقاً همین‌جاست که یه مادر آزارگر واقعاً خطرناک می‌شه. چون آزار فقط فحش دادن، تحقیر کردن و حسادت نیست. گاهی آزار یعنی همه‌ی پول و اموال رو بدی به یه بچه و زندگی اون یکی رو زنده‌زنده آتیش بزنی.

هر بار از مادرم می‌پرسیدم: «واقعاً چی فکر کردی که همه‌چی رو دادی به پسرت؟» جواب می‌داد: «وظیفه‌ی شوهرت بود که برات همه‌چی فراهم کنه.»

بهش می‌گفتم: «من اصلاً اهل شوهر نبودم. هر بار هم وارد رابطه‌ای شدم، برای فرار از این خانواده‌ی سمی بود. چرا سهم من از پدرم رو سوزوندی؟ چرا خونه‌های پدری من رو، از تهران تا کالیفرنیا، به آتیش کشیدی؟»

الان دیگه می‌دونم بحث کردن با یه مادر بیمار، آزارگر و خودشیفته و یه پدر فاشیست هیچ فایده‌ای نداره. حتی یادم نیست چند ساله که دیگه باهاشون بحث نکردم. چون می‌دونم بیمارن، تاریکن و اون‌قدر توی حماقت خودشون فرو رفتن که صدای هیچ‌کس بهشون نمی‌رسه.

اما نمی‌بخشم. بخشیدن اون‌ها وظیفه‌ی من نیست.

اما خانمی که به من گفتی «بی‌خانمان»، خوب گوش کن:

خونه‌ای که توش نشستی، خونه نیست؛ یه قبر خوش‌آب‌ورنگه. پر از تاریکی، پر از حق‌خوری و پر از نفس‌هایی که از اکباتان و یوسف‌آباد تا لیک‌فارست لای دیوارهاش گیر کردن. اون خونه حق تو نیست. یه روز همون سقفی که با پول پدر من بالای سرت ساخته شده، دهن باز می‌کنه و خودت رو می‌بلعه.

جنبش «زن، زندگی، آزادی» هم راه نیفتاد که شما توی صدای آمریکا، ایران اینترنشنال و نگارخانه‌های فاسد لس‌آنجلس و نیویورک مصادره‌ش کنین. برای این نبود که یه مشت چهره‌ی مشهور نون‌به‌نرخ‌روزخور، با اولین باد پاییزی مثل یه لباس تازه بپوشنش و از این جشنواره به اون جشنواره ببرنش.

شما از تورنتو تا لس‌آنجلس و از پاریس تا لندن، هیچ ربطی به این جنبش نداشتین. فقط هرکدومتون مثل پیراهن عثمان یه تیکه‌ش رو به زور کندین. اون‌قدر تیکه‌تیکه و لختش کردین تا خودتون بیشتر دیده بشین.

سال‌هاست هیچ‌کس بهم نگفته: «شیرین، امروز چقدر ناخن‌هات قشنگ شده.»

هیچ‌کس نگفته: «توی اون لباس چقدر خوشگل شدی.»

هیچ‌کس نگفته: «آفرین که این کار رو انجام دادی.»

حتی کسی ازم نپرسیده: «چرا این‌قدر خسته‌ای؟»

سال‌هاست هر بار پدرم رو دیدم، یا داشته قمار می‌کرده یا الکل می‌خورده. هر بار ازش پرسیدم: «تا کجا می‌خوای به این قمار و الکل ادامه بدی؟ دیگه چی برات مونده؟» فقط نگاهم کرده و گفته: «دختر خرابِ لکاته.»

مادرم هم اصلاً قابل معاشرت نیست. وقتی کنارش می‌شینی، یا فحش می‌ده یا یه مشت داستان دروغ و بی‌سروته به هم می‌بافه و آخرش هم اسمش رو می‌ذاره واقعیت.

از دوازده‌سالگی، وقتی با دوستام تلفنی حرف می‌زدم، باور نمی‌کرد واقعاً کسی اون طرف خطه. اصرار داشت به بقیه بگه من دارم با خودم حرف می‌زنم. زنی با این حجم از بیماری و نفرت از دختر خودش باید درمان می‌شد و تحت مراقبت قرار می‌گرفت، نه این‌که خونه و ملک به اسمش زده بشه. پدرم هم با اون حد از خودشیفتگی و نیرنگ‌بازی، اصلاً نباید بچه‌دار می‌شد.

کشیدن این بار وظیفه‌ی من نبود. تحمل این خستگی، فحش‌ها، تهمت‌ها و سال‌ها تحقیر، کار من نبود. من فقط یه بچه بودم که وسط یه خونه‌ی تاریک ول شده بود و ازش انتظار داشتن جنازه‌ی همه رو روی دوشش بکشه و تازه لبخند هم بزنه.

آخرش مکافات یقه‌ی تک‌تکشون رو گرفت.

من دیگه فقط خسته‌ام.
اون‌قدر خسته که دیگه به هیچ جنبشی امیدی ندارم.

و هنوز وسط صحنه ایستادم؛ میان خاکستر خونه‌هایی که مال من بودن و آدم‌هایی که قرار بود خانواده‌م باشن؛ با مشت‌های گره‌کرده و ماهی که بالای سرمه.

کتابم داره به جاهای خوبش می‌رسه و ازش راضیم. البته هنوز یه سال و نیم دیگه مونده و اینجا تازه نصف راهه.