I realized very early on that my family was toxic.
At some point, I saw that my path had completely diverged from theirs. I had become an artist, and my work was being seen and taken seriously. But instead of support, I felt jealousy and the weight of judgment, even from the people closest to me. Art schools in California were accepting me, programs where out of 7,000 to 8,000 applicants only about 7 were admitted, and I was one of them.
My brother would take my mom, who was already struggling with depression, around different parts of California and keep telling her, “Shirin is not normal.”
Maybe, from his point of view, I wasn’t normal, because I didn’t fit into the rigid, traditional, outdated frameworks he believed in. While my mind was occupied with my next project and my next exhibition, his was focused on things like arranging a wedding ceremony and narrow definitions of life, and that difference between us was something he couldn’t understand.
My mother’s depression was not something you could lie about. It had gotten so severe that it developed into schizophrenia, yet my father and brother would hide the truth to protect appearances.
What I never understood is this: he wasn’t uneducated, and he had grown up in California. So why would he take my mother, a simple, ordinary, and ill woman who didn’t even know the difference between different art movements or periods, in fact, both my parents were completely alienated from art, around the city and turn her against me?
Why would he create distance between us? Why wouldn’t he work on himself instead? Where was all that hatred toward me coming from?
Once, when I asked him, he said he sees me as an extension of Mom and Dad. He said it exactly like this:
“I see you as an extension of Mom and Dad.”
The truth is, some wounds run deeper than what forgiveness can easily reach.
There are two people in my life I still cannot forgive, my father and my brother.
And honestly, maybe forgiving them was never my responsibility in the first place.
Persian translation:
خیلی زود فهمیدم خانوادهام سمیه.
از یه جایی به بعد دیدم مسیرم کاملن ازشون جدا شده؛ آرتیست شده بودم، کارهام دیده میشد و داشت جدی گرفته میشد. اما بهجای حمایت، حسادت و سنگینی نگاهها بیشتر شد؛ حتی از طرف نزدیکترین آدمها. مدرسههای هنری در کالیفرنیا من رو میپذیرفتن که از بین هر ۷–۸ هزار نفر فقط حدود ۷ نفر قبول میشدن و من یکی از اونها بودم.
برادرم مامانم رو، که خودش با افسردگی دستوپنجه نرم میکرد، به گوشهوکنار کالیفرنیا میبرد و مدام توی گوشش میگفت که: «شیرین نرمال نیست.»
شاید هم از نگاه اون، نرمال نبودم؛ چون مثل اون توی چارچوبهای بسته، سنتی و عقبافتاده ایرانی جا نمیشدم. وقتی ذهن من درگیر کار بعدی و نمایشگاه بعدی بود، ذهن اون درگیر چیدن سفره عقد، عروسی و تعریفهای محدود از زندگی بود و این تفاوت بین ما براش قابل فهم نبود.
افسردگی مامان چیزی نبود که بشه دربارهاش دروغ گفت. حالش بهقدری بد شده بود که به اسکیزوفرنی رسیده بود، اما بابا و برادرم برای حفظ آبرو دربارهاش واقعیت رو پنهان میکردن.
اما چیزی که هیچوقت نفهمیدم اینه که آدم بیسوادی نبود و توی کالیفرنیا بزرگ شده بود؛ پس چرا باید مامانم رو که زنی ساده و معمولی و بیمار بود و حتی فرق بین سبکهای مختلف هنری رو نمیدونست (درواقع مامان و بابام کلن با هنر بیگانه بودن، هستن)به گوشهوکنار شهر ببره و علیه من تحریکشون کنه؟
چرا باید بین ما فاصله مینداخت؟ چرا نمیرفت خودش رو درمان کنه؟ این همه تنفر از من از کجاش میاومد؟
یه بار که ازش پرسیدم، گفت که من رو ادامه مامان و بابا میدونه. دقیقن گفت:I see you as an extension of Mom and Dad.
حقیقت اینه که بعضی زخمها عمیقتر از اونن که بشه راحت ازشون گذشت.
دو نفر در زندگی من هستن که هنوز نمیتونم ببخشمشون: پدرم و برادرم.
و راستش، شاید بخشیدن اونها اصلن وظیفه من نباشه.
shirin bolourchi 