Today is my brother’s birthday; a brother I’m no longer in contact with. Not because we woke up one morning and decided to become strangers, but because some families don’t tear people apart all at once. They do it slowly, year after year, drop by drop, through lies, fear, control, and the distortion of reality.

My mother was born and raised in Sanandaj. Her own mother was only thirteen when she was married off to my grandfather, a wealthy man who later, despite having five children, earned a doctorate in law. But what about my grandmother? When they moved to Tehran, she couldn’t pull herself out of the place history had assigned to her. She didn’t speak Persian any better than she spoke Kurdish, and Tehran, with all its fascistic cruelty, was hardly a place that would reach out a hand to a Kurdish woman who had been denied opportunity. Eventually, my grandmother became part of the same violence she had once been a victim of: the daughters pushed to the margins, the son placed at the center of the universe.

My oldest aunt miraculously made it out of that trap alive and built a successful marriage with a decent man. My mother couldn’t. Slowly, she became something resembling the very world that had wounded her: regressive, misogynistic, trapped inside the same rotten logic that had once victimized her. Then she did everything she could, from lying and manipulation to control and financial leverage, to convince my brother that I was insane. Eventually, she succeeded. Maybe watching her daughter refuse to repeat her fate was harder for her than confronting her own life. I was not going to become a woman sitting in the corner of a house, living under the shadow of a man twenty years older, with humiliation and verbal abuse as her daily share of life.

My father, despite earning a doctorate from one of California’s best universities, gradually fell apart too. Education couldn’t rescue someone raised in an intensely religious and traditional family from his frightening and self-destructive beliefs. He had the degree, but a degree doesn’t necessarily give someone the ability to see.

And my brother? Up to a certain point, I don’t think children are responsible. Children open their eyes inside a world their parents have constructed for them, and sometimes it takes years to understand which parts were real and which parts were theater. My brother believed my mother’s deeply unhealthy stories and genuinely came to believe that I was insane. But after he got married, he eventually cut my mother out of his life too. Maybe some truths arrive late, but eventually they find their way out from beneath the rubble.

That’s the point of this whole long story: up to a certain point, children aren’t responsible. But parents who consciously choose manipulation, control, and division are responsible for those choices. My mother could have understood that she herself was a product of discrimination against women, against her own mother, and against the generations of women who came before her in Kurdistan. She could have broken the chain right there. She didn’t. For whatever reason, continuing that cycle gave her something that breaking it apparently did not.

Today is my brother’s birthday, and I didn’t choose my family. None of us chooses the door through which we enter this world. It was a hard and dark road, but when I look back now, there’s one thing I know: I’m glad they were born, because somehow, out of all those lies, humiliations, divisions, and ruins, I emerged.

And I became an artist.

Persian Translation:

امروز تولد برادرمه؛ برادری که دیگه باهاش در ارتباط نیستم. نه چون یک روز صبح بیدار شدیم و تصمیم گرفتیم غریبه باشیم، بلکه چون بعضی خانواده‌ها آدم‌ها رو یک‌باره از هم جدا نمی‌کنن؛ سال‌ها، قطره‌قطره، با دروغ، ترس، کنترل و تحریف واقعیت این کار رو می‌کنن.

مادرم در سنندج به دنیا اومد و بزرگ شد. مادر خودش فقط سیزده سال داشت که شوهرش دادن به پدربزرگم؛ مردی ثروتمند که بعدها، با وجود پنج بچه، دکترای حقوق گرفت. اما مادربزرگم چی؟ وقتی به تهران مهاجرت کردن، نتونست خودش رو از جایی که تاریخ براش تعیین کرده بود بالا بکشه. فارسی رو هم مثل کوردی خوب حرف نمی‌زد و تهران، با اون فضای فاشیستی و بی‌رحمش، جایی نبود که دست یک زن کوردِ محروم از فرصت رو بگیره. بعدتر، مادربزرگم هم بخشی از همون خشونتی شد که خودش قربانیش بود: دخترها در حاشیه، پسر در مرکز جهان.

خاله‌ی بزرگم معجزه‌وار از این مخمصه جان سالم به در برد و ازدواج موفقی با یک آدم حسابی کرد. مادرم نتونست. آروم‌آروم تبدیل شد به چیزی شبیه همون جهانی که بهش آسیب زده بود: واپس‌گرا، زن‌ستیز و گرفتار همون منطق پوسیده‌ای که یک روز خودش قربانیش بود. بعد هم هر کاری از دستش برمی‌اومد کرد، از دروغ و فتنه‌گری گرفته تا کنترل و سرمایه‌گذاری مالی، تا به برادرم بقبولونه که من دیوانه‌ام. و بالاخره موفق شد. شاید چون تحمل این‌که دخترش سرنوشت خودش رو تکرار نکرده، براش سخت‌تر از روبه‌رو شدن با زندگی خودش بود؛ این‌که من قرار نبود زنی باشم گوشه‌ی خونه، زیر سایه‌ی مردی بیست سال بزرگ‌تر، و هر روز سهمم از زندگی تحقیر و فحاشی باشه.

پدرم هم، با وجود دکترا از یکی از بهترین دانشگاه‌های کالیفرنیا، رفته‌رفته فرو ریخت. تحصیلات نتونست آدمی رو که از یک خانواده‌ی به‌شدت مذهبی و سنتی اومده بود، از افکار ترسناک و خودویرانگرش نجات بده. مدرک داشت، اما مدرک همیشه به آدم قدرت دیدن نمی‌ده.

برادرم؟ تا یه جایی فکر می‌کنم بچه‌ها مقصر نیستن. بچه‌ها در جهانی چشم باز می‌کنن که پدر و مادرها براشون ساخته‌ان و خیلی وقت‌ها سال‌ها طول می‌کشه بفهمن کدوم قسمت حقیقت بوده و کدوم قسمت نمایش. برادرم حرف‌های بیمارگونه‌ی مادرم رو باور کرد و واقعاً فکر کرد من دیوانه‌ام. اما وقتی ازدواج کرد، در نهایت خودش هم مادرم رو کنار گذاشت. شاید بعضی حقیقت‌ها دیر می‌رسن، اما بالاخره راه خودشون رو از زیر آوار پیدا می‌کنن.

این بحر طویل رو گفتم برای همین: بچه‌ها تا یه جایی مقصر نیستن. اما پدر و مادرهایی که آگاهانه فتنه‌گری، کنترل و تفرقه رو انتخاب می‌کنن، مسئول انتخاب خودشونن. مادرم می‌تونست بفهمه که خودش محصول تبعیض علیه زنان، علیه مادرش و علیه نسل‌های قبل از خودش در کردستان بوده. می‌تونست زنجیر رو همون‌جا قطع کنه. نکرد. به هر دلیلی، چیزی در ادامه دادن اون چرخه براش سودمندتر از شکستن اون بود.

امروز تولد برادرمه و من خانواده‌ام رو انتخاب نکردم. هیچ‌کدوممون انتخاب نمی‌کنیم از کدوم در وارد این دنیا بشیم. راه سخت و تاریکی بود، اما حالا که به عقب نگاه می‌کنم، یک چیز رو می‌دونم: خوشحالم که به دنیا اومدن، چون از میان تمام اون دروغ‌ها، تحقیرها، تفرقه‌ها و خرابه‌ها، در نهایت من بیرون اومدم.

و آرتیست شدم.

I realized very early on that my family was toxic.

At some point, I saw that my path had completely diverged from theirs. I had become an artist, and my work was being seen and taken seriously. But instead of support, I felt jealousy and the weight of judgment, even from the people closest to me. Art schools in California were accepting me, programs where out of 7,000 to 8,000 applicants only about 7 were admitted, and I was one of them.

My brother would take my mom, who was already struggling with depression, around different parts of California and keep telling her, “Shirin is not normal.”

Maybe, from his point of view, I wasn’t normal, because I didn’t fit into the rigid, traditional, outdated frameworks he believed in. While my mind was occupied with my next project and my next exhibition, his was focused on things like arranging a wedding ceremony and narrow definitions of life, and that difference between us was something he couldn’t understand.

My mother’s depression was not something you could lie about. It had gotten so severe that it developed into schizophrenia, yet my father and brother would hide the truth to protect appearances.

What I never understood is this: he wasn’t uneducated, and he had grown up in California. So why would he take my mother, a simple, ordinary, and ill woman who didn’t even know the difference between different art movements or periods, in fact, both my parents were completely alienated from art, around the city and turn her against me?

Why would he create distance between us? Why wouldn’t he work on himself instead? Where was all that hatred toward me coming from?

Once, when I asked him, he said he sees me as an extension of Mom and Dad. He said it exactly like this:
“I see you as an extension of Mom and Dad.”

The truth is, some wounds run deeper than what forgiveness can easily reach.

There are two people in my life I still cannot forgive, my father and my brother.

And honestly, maybe forgiving them was never my responsibility in the first place.

Persian translation:

‏خیلی زود فهمیدم خانواده‌ام سمیه.

‏از یه جایی به بعد دیدم مسیرم کاملن ازشون جدا شده؛ آرتیست شده بودم، کارهام دیده می‌شد و داشت جدی گرفته می‌شد. اما به‌جای حمایت، حسادت و سنگینی نگاه‌ها بیشتر شد؛ حتی از طرف نزدیک‌ترین آدم‌ها. مدرسه‌های هنری در کالیفرنیا من رو می‌پذیرفتن که از بین هر ۷–۸ هزار نفر فقط حدود ۷ نفر قبول می‌شدن و من یکی از اون‌ها بودم.

‏برادرم مامانم رو، که خودش با افسردگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، به گوشه‌وکنار کالیفرنیا می‌برد و مدام توی گوشش می‌گفت که: «شیرین نرمال نیست.»

‏شاید هم از نگاه اون، نرمال نبودم؛ چون مثل اون توی چارچوب‌های بسته، سنتی و عقب‌افتاده ایرانی جا نمی‌شدم. وقتی ذهن من درگیر کار بعدی و نمایشگاه بعدی بود، ذهن اون درگیر چیدن سفره عقد، عروسی و تعریف‌های محدود از زندگی بود و این تفاوت بین ما براش قابل فهم نبود.

‏افسردگی مامان چیزی نبود که بشه درباره‌اش دروغ گفت. حالش به‌قدری بد شده بود که به اسکیزوفرنی رسیده بود، اما بابا و برادرم برای حفظ آبرو درباره‌اش واقعیت رو پنهان می‌کردن.

‏اما چیزی که هیچ‌وقت نفهمیدم اینه که آدم بی‌سوادی نبود و توی کالیفرنیا بزرگ شده بود؛ پس چرا باید مامانم رو که زنی ساده و معمولی و بیمار بود و حتی فرق بین سبک‌های مختلف هنری رو نمی‌دونست (درواقع مامان و بابام کلن با هنر بیگانه بودن، هستن)به گوشه‌وکنار شهر ببره و علیه من تحریکشون کنه؟

‏چرا باید بین ما فاصله می‌نداخت؟ چرا نمی‌رفت خودش رو درمان کنه؟ این همه تنفر از من از کجاش می‌اومد؟

‏یه بار که ازش پرسیدم، گفت که من رو ادامه مامان و بابا می‌دونه. دقیقن گفت:‏I see you as an extension of Mom and Dad.

‏حقیقت اینه که بعضی زخم‌ها عمیق‌تر از اونن که بشه راحت ازشون گذشت.

‏دو نفر در زندگی من هستن که هنوز نمی‌تونم ببخشمشون: پدرم و برادرم.

‏و راستش، شاید بخشیدن اون‌ها اصلن وظیفه من نباشه.

Iranians thought

the atomic bomb

was only a memory

in the sky over Japan

And homelessness

was the fate of the people in

Skid Row—

Mom thought the war

didn’t know the address of her son’s house

Dad? Eh, what

Dad didn’t think at all

And women—

in their filthy minds

a woman was either a cup of herbal tea

to calm men’s nerves

or a being

“too much”

that had to

slowly

be silenced

But I,

for years,

have kept my distance from you

I stand beside the people

who live

under this same sky

and from that same sky

hear the sound of bombs

let their cries break my head

And you still

talk about territorial integrity—

When bombs fall

on my people,

borders

are the first things

to burn

This is an exact list

of guided bombs

above their heads:

ground to air, ground to ground, ground to sea

air to air, air to ground, air to sea

sea to air, sea to sea, sea to ground

Netanyahu is terrifying

and those who do not love,

and no one loves them

at least we love

so let

their bombs crush my city

crying over territorial integrity

these days

is beyond me

Persiasn Translation:

ایرانی‌ها فکر کردند

بمب اتم

فقط خاطره‌ای است

در آسمان ژاپن

و بی‌خانمانی

نام دیگرِ مردمِ در

اسکید رو است—

مامان فکر کرد جنگ

آدرس خونه پسر رو بلد نیست

بابا اِ چی

بابا اِ اصلن فکر نکرد

و زن—

در ذهن کثیفشون

یا فنجانی دمنوش بود

برای آرام کردن اعصاب مردانه

یا موجودی

«زیادی»

که باید

کم‌کم

خاموش شود

اما من

سال‌هاست

از شما فاصله گرفته‌ام

کنار مردمی ایستاده‌ام

که زیر همین آسمان

زندگی می‌کنند

و از همان آسمان

صدای بمب

می‌شنوند

بزار فریادشان سرم را بشکند

و شما هنوز

از تمامیت ارضی حرف می‌زنید—

بمب که می‌بارد

بر سر مردمم

مرزها

اولین چیزهایی هستند

که می‌سوزند

این‌ فهرست دقیقی‌ست

از بمب‌های هدایت‌شده

بر فراز سرهایشان

زمین به هوا زمین به زمین زمین به دریا

هوا به هوا هوا به زمین هوا به دریا

دریا به هوا دریا به دریا دریا به زمین

نتانیاهو موحش است

و آنان که عشق نمی‌ورزند و

هیچ‌کس دوستشان ندارد

ما لااقل عاشقیم

پس بگذار

بمب‌هایشان شهرم را خرد کند

گریه بر تمامیت ارضی

در این روز‌ها

از من ساخته نیست

I’m not doing well. After a long time, I’ve gone back to my book. The city where I grew up, where I went to school and university, is now under bombardment. The same city that holds all my memories is turning to ashes before my eyes on my monitor, burying innocent people under its debris.

I can’t pretend I’m not relieved about Khamenei’s death. He was a killer, a tyrant.

But I’m not happy about the death of his three-year-old granddaughter — a beautiful and completely innocent little girl.

Just as I’m not happy about the death of an innocent Kurdish kolbar.

Just as I’m not happy about the death of a female peshmerga.

Just as I’m not happy about Israeli children dying or Tel Aviv being destroyed.

The death of innocent people is not something I celebrate. It never has been.

These days I can barely function at work. I can’t function properly in my professional meetings either. I send the wrong texts and feel emotions that even I don’t fully understand.

I know many of you are texting me out of kindness, asking to see me, and I’m truly grateful.

But honestly, I can’t right now. I simply don’t have the strength for political discussions.

It feels like I only have a tiny bit of life left in me, and I’m trying to use it just to survive in this broken world.

These days, more than anything, I think about the animals in Iranian cities —

the dogs, the cats, the birds, the rabbits —

all the defenseless creatures who never started any war but are being killed under bombardment,

their innocent eyes looking up as fire falls from the sky.

And from the bottom of my heart I curse everyone who brought this war upon the people of Iran.

All of them.

I pray that their lives are turned upside down the same way the lives of these animals and innocent people are being torn apart under the bombs.

And allow me the right to be angry —

at those who spent years deceiving people with the delusion of the “Aryan sun,”

and at those who terrified people with superstition about “Qamar-al-Aqrab,” using religion and holy verses to build this hell —

these satanic verses.

I am exhausted with both sides.

Right now I just want to sit with my dog Luna,

be silent,

maybe breathe for a moment,

maybe disappear from this world for a few hours, a few days, a few months — like the People of the Cave.

Persian Translation:

حالم خوب نیست. بعد از مدت‌ها دوباره برگشتم سر کتابم. شهری که توش بزرگ شدم، مدرسه رفتم، دانشگاه رفتم، الان زیر بمبارانه. همون شهری که همه خاطره‌هام توشه داره جلوی چشم‌هام، توی مانیتورم، تبدیل به خاکستر میشه و آدم‌های بی‌گناه رو با خودش زیر آوار می‌بره.

نمی‌تونم از مرگ خامنه‌ای خوشحال نباشم؛ آدم‌کش بود، جبار بود.

اما از مرگ نوهٔ سه‌سالش — یه دختر بچهٔ بی‌نهایت زیبا و بی‌گناه — خوشحال نیستم.

همون‌طور که از مرگ کولبر بی‌گناه کرد خوشحال نمی‌شم.

همون‌طور که از مرگ یه پیشمرگ زن خوشحال نمی‌شم.

همون‌طور که از مرگ بچه‌های اسرائیلی یا ویران شدن تل‌آویو خوشحال نمی‌شم.

مرگِ آدم‌های بی‌گناه برای من جشن نیست. هیچ‌وقت نبوده.

این روزها سر کار اصلاً فانکشن ندارم. سر قرارهای کاری هم درست عمل نمی‌کنم. تکست‌های اشتباه می‌فرستم و احساساتی دارم که حتی خودم هم دقیق نمی‌فهممشون.

می‌دونم خیلی‌هاتون از روی محبت بهم تکست می‌دین و می‌گین ببینیمت. واقعاً هم ممنونم.

ولی راستش الان نمی‌تونم. واقعاً توان بحث سیاسی ندارم.

انگار یه ذره جان برام مونده که باید با همون سعی کنم توی این لنگ دنیا زنده بمونم.

این روزها بیشتر از همیشه به حیوون‌های شهرهای ایران فکر می‌کنم؛

به سگ‌ها و گربه‌ها و پرنده‌ها و خرگوش‌ها،

به همه اون موجودات بی‌پناهی که هیچ جنگی رو شروع نکردن ولی زیر بمباران کشته می‌شن،

به چشم‌های بی‌گناهشون وقتی آسمون روی سرشون آتش می‌ریزه.

و از ته دل لعنت می‌فرستم به همه کسانی که این جنگ رو برای مردم ایران رقم زدن.

به همه‌شون.

دعا می‌کنم زندگیشون هم همون‌طور زیر و رو بشه که زندگی این حیوان‌ها و این آدم‌های بی‌گناه زیر بمباران زیر و رو شده.

و حق بدین که عصبانی باشم؛

از اون‌هایی که سال‌ها با توهم «خورشید آریایی» مردم رو فریب دادن،

و از اون‌هایی که مردم رو از «قمرالعقرب» ترسوندن و با اسم دین و آیه، این جهنم رو ساختن؛

این آیات شیطانی.

از هر دو طرف خسته‌ام.

الان فقط دلم می‌خواد با سگم لونا بشینم،

سکوت کنم،

شاید کمی نفس بکشم،

شاید برای چند ساعت، چند روز، چند ماه مثل اصحاب کهف از این دنیا غایب بشم.

I received a flood of anxious messages from Persians worried about me, convinced I had declared war on the sun, as if I had shaken my fist at the sky and shouted blasphemy. This caused me to open the book again and wedge in an extra page, crooked and humming, a page that insisted on existing. Not an apology—never that—but an explanation, and perhaps a thank-you note to God for prophecy, for panic, and for followers who arrived without knocking, like relatives who heard there would be food.

As in the old stories, a book was sent, and as always, consequences followed. Persian followers appeared, watchful and trembling, peering into metaphors as if they might bite back. So listen, darlings, gather closer. Let me explain the sun.

In Southern California, the sun is not a kindly character. It is not the golden hero of children’s drawings. It kills politely. We do not have winter here; we have a long theatrical performance where light pretends to be snow and heat freezes everything in place. Lizards pause mid-thought. Humans forget why they stood up. Even time hesitates. This sun does not warm—it paralyzes. It presses pause on the world. And that is the sun I was talking about.

The outrage over my last page revealed something useful: many were trapped in darkness, waving flashlights at one another, mistaking echoes for enemies. This is both fortunate and unfortunate. Fortunate, because a message that survives misunderstanding is clearly alive. Unfortunate, because it means I must sand down my sentences until they no longer hiss like snakes hiding in silk.

But rejoice. The snake has packed its bags. It has exited the stage through a very small door. In its place arrives the horse—large, honest, slightly confused, and magnificent. I love horses. They do not explain themselves. They simply move forward with authority. I may begin riding one, not to flee, not to conquer, but to arrive somewhere unexpected with excellent posture.

AND NOW, THE FINAL ANNOUNCEMENT, BECAUSE HISTORY HAS TRIPPED OVER ITS OWN SHOELACES AND FALLEN INTO A NEW ERA. FOR THE FIRST TIME, GORGEOUS WOMEN ARE NO LONGER MARRYING MEN FOR MONEY, SECURITY, OR SHINY OBJECTS. THEY ARE MARRYING CHARACTER, OR AIR, OR ABSOLUTELY NO ONE AT ALL. WE ARE ALL SINGLE NOW. WE HAVE ALL BECOME DIVAS. NOT SAD. NOT ANGRY. NOT WAITING. SIMPLY STANDING IN THE SUN, UNTOUCHED BY IT, UNTAMED, AND SLIGHTLY AMUSED.

Ps: My favorite Christmas tree is one with lights and no ornaments.

Persian Translation:

یه عالمه پیام نگران از ایرانی‌ها برام اومد؛ همه وحشت‌زده، فکر می‌کردن من با خورشید اعلان جنگ دادم، انگار مشتمو به آسمون تکون داده باشم و کفر گفته باشم. همین شد که دوباره کتابو باز کردم و یه صفحه‌ی اضافه لاش چپوندم؛ یه صفحه‌ی کج‌وکوله، زنده، سمج، که اصرار داشت باشه. نه عذرخواهی—به‌هیچ‌وجه—بلکه توضیح، و شاید یه تشکر کوچولو از خدا برای پیشگویی، برای ترس، و برای اون فالورهایی که بی‌خبر سر رسیدن، درست مثل فامیل‌هایی که شنیدن اینجا غذا هست.

مثل قصه‌های قدیمی، یه کتاب فرستاده شد و طبق معمول، عواقبش هم از راه رسید. ایرانی‌ها ظاهر شدن؛ نگران، حواس‌جمع، توی استعاره‌ها زل زده بودن، انگار ممکنه گاز بگیرن. پس گوش بدین عزیزای من، بیاین نزدیک‌تر. بذارین خورشیدو توضیح بدم.

تو جنوب کالیفرنیا، خورشید موجود مهربونی نیست. اون خورشید زردِ نقاشیِ بچه‌ها هم نیست. خیلی مؤدب آدمو می‌کشه. ما اینجا زمستون نداریم؛ یه نمایش طولانی داریم که توش نور ادا درمیاره برفه و گرما همه‌چیزو فریز می‌کنه. مارمولک‌ها وسط فکرشون وایمیستن. آدما یادشون می‌ره چرا از جاشون بلند شدن. حتی زمان هم مکث می‌کنه. این خورشید گرم نمی‌کنه—فلج می‌کنه. دنیا رو می‌ذاره روی پاز. و من دقیقاً از همین خورشید حرف می‌زدم.

سر و صدای صفحه‌ی قبلیم یه چیز جالب رو نشون داد: خیلی‌ها تو تاریکی گیر افتادن، با چراغ‌قوه به همدیگه اشاره می‌کنن و پژواک رو با دشمن قاطی می‌کنن. این هم خوبه هم بد. خوبه چون پیامی که با سوءتفاهم زنده می‌مونه، معلومه زنده‌ست. بده چون یعنی باید جمله‌هامو اون‌قدر صاف‌وصوف کنم که دیگه هیس نکنن، مثل مارایی که توی ابریشم قایم شدن.

ولی خوشحال باشین. مار چمدونشو بسته. از صحنه رفته بیرون، از یه درِ خیلی کوچولو. جاش اسب اومده—بزرگ، راستگو، یه‌کم گیج، ولی باشکوه. من اسبا رو دوست دارم. خودشونو توضیح نمی‌دن. فقط با اعتمادبه‌نفس جلو می‌رن. شاید شروع کنم اسب‌سواری؛ نه برای فرار، نه برای فتح، فقط برای رسیدن به یه جای غیرمنتظره، با یه استایل خیلی درست.

و حالا اعلامیه‌ی آخر، چون تاریخ به بند کفشش گیر کرده و پرت شده تو یه دوره‌ی جدید. برای اولین بار، زنای خوشگل دیگه برای پول، امنیت و چیزای براق ازدواج نمی‌کنن. دارن برای شخصیتِ یه مرد باهاش ازدواج می‌کنن، یا با هوا، یا اصلاً با هیچ‌کس. و الان دقیقاً همه‌مون مجردیم. همه‌مون دیوا شدیم. نه ناراحت، نه عصبانی، نه منتظر. فقط زیر آفتاب وایسادیم، دست‌نخورده، رام‌نشدنی، و یه‌کم هم خندان.

پ.ن: درخت کریسمس مورد علاقه‌ی من فقط چراغ داره، بدون هیچ تزئینی 

The Ten Commandments of Darkness

1. Being dark is not an act. It’s a set of facts that have already been verified. I was born in a dark city.
2. You have to be born into a dark family. I was.
3. You have to grow up in dark neighborhoods. I did.
4. You have to have a dark upbringing. I did, and it shaped me before I ever had a choice.
5. You have to have gone to dark art schools. I did, and I learned what real darkness actually costs.
6. You have to lose people you loved at a young age. I did—many of them. Not metaphorically, but violently and for real. Plus thousands who were killed by the Islamic Republic of Iran.
7. You have to have lived in isolation. For me, that wasn’t a phase; it was my entire life.
8. You have to hate the sun. I do. Under the sun I completely vaporize, like a vampire—like the film Only Lovers Left Alive.
9. Your favorite artist has to come from real darkness—someone like Chuck Schuldiner, who is mine as well.
10. You have to go under anesthesia multiple times and come back. I’ve crossed that line more than once and returned, and I’m about to experience it again soon.

And the final truth is this: a bunch of nobody jackals who survive on connections in Los Angeles pretend to be dark, and they don’t realize that I’ve been dead for a long time.

Persian Traslation:

ده فرمان تاریکی

1. تاریک بودن ادا نیست. یه سری واقعیته که از قبل چک شده. من توی یه شهر تاریک به دنیا اومدم.
2. باید توی یه خانواده‌ی تاریک به دنیا بیای. من اومدم.
3. باید توی محله‌های تاریک بزرگ شده باشی. من شدم.
4. باید تربیتِ تاریکی داشته باشی. من داشتم، و قبل از این‌که حق انتخابی داشته باشم، شکلَم داد.
5. باید مدرسه‌های هنرِ تاریک رفته باشی. من رفتم، و فهمیدم تاریکیِ حقیقی چه قیمتی داره.
6. باید کسانی رو زود از دست داده باشی که عاشقشون بودی. من از دست دادم—خیلی‌هاشون. نه استعاره‌ای، واقعی و خشن. به‌علاوه هزاران نفر که توسط جمهوری اسلامی ایران کشته شدن.
7. باید توی انزوا زندگی کرده باشی. این برای من یه دوره نبود؛ کل زندگیم بود.
8. باید از آفتاب بدت بیاد. ازش متنفرم. زیر آفتاب کامل بخار می‌شم، مثل یه خون‌آشام، مثل فیلم Only Lovers Left Alive.
9. هنرمند مورد علاقه‌ت باید از دلِ تاریکیِ واقعی اومده باشه؛ یه کسی مثل چاک شولدینر، که مالِ من هم هست.
10. باید چند بار بیهوشی رو تجربه کرده باشی و برگشته باشی. من چند بار از اون خط رد شدم و برگشتم، و به‌زودی دوباره هم دارم تجربه‌ش می‌کنم.

و حقیقت آخر اینه: یه مشت چاقالِ هیچ‌کاره که با رابطه‌بازی زندگی می‌کنن، توی لس‌آنجلس ادای تاریک‌بودن درمیارن، و نمی‌فهمن من از خیلی وقته مردم.

There’s something in the message you sent that bothers me. It’s as if you’re deliberately speaking in a way that stirs up curiosity in me, creating this unnecessary sense of mystery. You say, “I went to a city”… okay, which city? I didn’t even ask. Saying the name isn’t hard—just say you went to New York, Toronto, Berlin… anything. But saying it like that, leaving it vague on purpose, creates a strange feeling.

And then you shift direction again. You once told me December would be quiet for you, and now suddenly you’re overwhelmed with work and under pressure. There’s nothing wrong with work—it’s great that you’re busy—but I don’t understand. Either you want to stay in touch with me, or you don’t. You could very simply say, “Shirin, let’s not stay in contact,” or whatever you want. But this text… this tone… it’s full of games. Psychological games. And the worst part is that you seem to think I won’t notice.

My only question is: why?

And yes, I’m sure you’ll say, “That’s just your opinion,” but no. It’s not just my opinion. It’s the feeling that pours out of every sentence you wrote.

And I’m not suspicious, I’m not sensitive, and I’m not nosy—none of that. It’s just that when I read your message, something in it unsettles me. Something in it tells me you’re not in America. Maybe that feeling is wrong. Maybe I’m mistaken. But the text… there’s something off about it. Something dark running through it.

And I don’t know why.

I don’t even have a question.

Cross my name off the devil’s to-do list
Burn every page in that little black book

Persian translation:

یه چیزی توی این متنی که فرستادی اذیتم می‌کنه. انگار از عمد طوری حرف می‌زنی که ذهن منو قلقلک بدی، یه کنجکاویِ الکی بسازی. می‌گی «رفتم یه شهری»… خب اسمش چیه؟ گفتنش که سخت نیست. می‌تونی بگی رفتم نیویورک، تورنتو، برلین… هر چیزی. ولی این‌جوری حرف زدن، این ابهام درست کردن، یه حس عجیب و اذیت‌کننده می‌ده.

بعد هم مسیر حرفتو عوض می‌کنی. یه بار می‌گی دسامبر خلوتی، حالا یهو می‌گی سرکاری و فشار زیاده. نه این‌که کار بد باشه—کار همیشه خوبه—ولی راستش نمی‌فهمم جریان چیه. آدم یا می‌خواد با یکی در ارتباط باشه، یا نمی‌خواد. خیلی ساده می‌تونی بگی «شیرین، بهتره در ارتباط نباشیم» یا هر چیزی. ولی این متن… این لحن… یه حالت بازی داره. یه جور بازی ذهنی.

و بدترش اینه که انگار فکر می‌کنی من نمی‌فهمم.

سوال من فقط اینه: چرا؟

و می‌دونم، احتمال زیاد می‌گی «این برداشت توئه»، ولی نه… این فقط برداشت من نیست. این حسیه که از تک‌تک جمله‌هات می‌چکه.

من نه شکاکم، نه حساسم، نه فضول. هیچ‌کدوم نیستم.

فقط وقتی این متن رو می‌خونم، یه چیزی توش اذیتم می‌کنه.

یه حسی بهم می‌گه تو آمریکا نیستی. شاید درست نباشه، شاید اشتباه می‌کنم.

ولی این متن… یه جوریه. یه تاریکی‌ای توش هست.

و راستش نمی‌دونم چرا.

سوالی هم ندارم. فقط این حس رو داشتم.

Since July, I’ve written fifty pages of my book, and it happened for one reason: I stopped caring for losers. I cut the noise. I stopped going out unless it mattered. I stopped dragging myself to galleries to stare at art that doesn’t feed a single human need. And yes—sometimes I didn’t leave my room at all. That is the writer’s reality. You don’t wander, you don’t socialize, you get in the chair and you write, write, write, write, write and write……

I’m not a people pleaser—not anymore. Now I do things for myself: cooking what I want, updating my résumé, playing with Luna my dog, working, making art. I refuse to care about people who can’t care about me. I’m a lacanianin powered by Gilles Deleuze, or maybe it’s more honest to say a Deleuzian Gilles by Jacques Lacan. So let me repeat it:

“SHIT ON YOUR WHOLE MORTIFYING, IMAGINARY AND SYMBOLIC THEATER.”

American politics? More bipolar than a broken compass, and politics in general is no better. Meanwhile, Christin braided my hair, and she nailed it—those fingers know nothing but braiding; it’s instinct, pure and simple.

In my book, money is the last thing an artist should obsess over. You fall in love with an idea. You ignite. You translate that fire into your medium. That’s the whole point. It has nothing to do with a career and everything to do with desire. If you’re not doing that, I’ll say it flat-out: you’re not an artist; you’re a craft person.

And you need to know this: I’m an artist. Calling me anything else should be straight up iligal.

What I hate most about my Iranian identity is that cursed invention they call a Mostarah. That squat toilet was childhood terror disguised as plumbing. That gaping, filthy hole sat there like a hungry mouth, and as a kid it traumatized the hell out of me. And honestly? It still does. Every time I think about it, I swear that hole isn’t just a hole—it feels like it swallowed 3,000 years of history, culture, poetry, and dignity in one giant flush. So no, it’s not my thing anymore. It never will be.

Persian Translation:

از تیر ماه تا حالا پنجاه صفحه از کتابمو نوشتم، و فقط یه دلیل داره: قید لوزرا رو زدم. صداها رو خفه کردم. دیگه بی‌خود و بی‌جهت از خونه نمی‌زنم بیرون. دیگه خودمو نمی‌کِشونم سمت گالری‌هایی که هنرِشون به درد هیچ بنی‌بشری نمی‌خوره. آره—یه وقتایی اصلاً از اتاقم پامو بیرون نذاشتم. واقعیت نویسندگی همینه دیگه. نمی‌پلکی، نمی‌چرخی، نمی‌ری دور دور. کونتو می‌کاری رو صندلی و می‌نویسی. می‌نویسی، می‌نویسی، می‌نویسی، می‌نویسی، می‌نویسی…

من دیگه بُرده‌دارِ کسی نیستم. آدم‌خوشحال‌کنِ ملت که اصلاً نیستم. الان کارایی رو می‌کنم که حالِ خودمو خوب می‌کنه: غذا که دوست دارم می‌پزم، رزومه‌مو آپدیت می‌کنم، با لونا—سگم—ور می‌رم، کار می‌کنم، هنر می‌کنم. آدمایی که به من محل نمی‌ذارن؟ خب منم به درکِ باباشون اهمیت نمی‌دم. من یه لاکانیِ شارژشده از گیل دلوزم—یا راستش شاید باید گفت یه دلوزیِ گیلِ ژاک لاکان. خلاصه دوباره بگم:

“SHIT ON YOUR WHOLE MORTIFYING, IMAGINARY AND SYMBOLIC THEATER.”

سیاست آمریکا؟ از حالِ یه آدم دوشخصیتی هم داغون‌تره. سیاست کلاً ابزار داغونی‌یه برای آتیش‌زدن به اعصاب آدم. اون وسط، کریستین نشست موهامو بافت و ترکوند—انگشتاش انگار فقط یه کار بلدن: بافتن. همین و بس.

تو کتاب من، پول آخرین چیزیه که یه هنرمند باید بهش فکر کنه. تو اول عاشق یه ایده می‌شی، روشن می‌شی، جرقه می‌زنه. بعد می‌ری اون آتیشو تو مدیومت ترجمه می‌کنی. اصل ماجرا همینه. این داستان «کریر» نیست، داستان عشقه. اگه این مسیر رو نمی‌ری، رک و پوس‌کنده: تو هنرمند نیستی، یه کاردستی‌سازی.

حالا چیزی که از هویت ایرانیم بیشتر از همه بدم میاد؟ اون افتضاحی که بهش می‌گن مستراح. اون توالت ایرانی از بچگی برام کابوس بود—یه ترس لعنتی که به شکل لوله‌کشی دراومده بود. اون چالهٔ گشاد و چرکِ باز—انگار دهن باز کرده بود منو قورت بده. بچگیمو لت‌وپار کرد، هنوزم می‌کنه. هر بار بهش فکر می‌کنم، قسم می‌خورم اون چاله فقط یه چاله نبود—انگار سه‌هزار سال تاریخ و فرهنگ و شعر و آبرو رو یه‌جا کشید پایین. پس نه، دیگه مالِ من نیست. هیچ‌وقت هم نخواهد بود.

Last month, I went out for a drink with a friend. She warned me beforehand: “There are two Persian guys joining us.” As if one stranger isn’t already enough. You should know about me: I am impatient to the point of sharpness, I hate surprises, and strangers—especially intrusive ones—are met with my mute, unyielding silence.

When they arrived, I remained perfectly still, a quiet fixture at the table. Then one of them looked at my friend, pointed at me, and said, with casual curiosity, “But this girl is cute—who is that monster behind her posts?”

At the word “monster,” something inside me stirred. It is normally tamed, kept in careful check, but at that moment it prowled awake, and I knew the world was not ready. I whispered to my friend to stay inside, out of sight. In five minutes we would leave, because no Beverly Hills type could endure the sight of my monster without immediately resorting to the hotel theory—vanishing from reality as though the world itself had checked them in and locked the door behind them.

Pesian Translation:

ماه پیش رفتم بیرون با یه دوستم یه درینک بخوریم. قبلش بهم گفت: «دو تا پسره ایرانی هم میان.» انگار یکی غریبه کافی نیست. باید بدونی یه چیز درباره من: من صبرم خیلی کمه، از سورپرایز بدم میاد، و از غریبه‌ها متنفرم—خصوصاً اگه خودشونو تحمیل کنن، من میشم مود سکوت دائم.

وقتی اومدن، کاملاً ساکت نشستم. بعد یکی‌شون نگاهم کرد به دوستم، اشاره کرد به من و با کنجکاوی گفت: «ولی این دختر که خیلی کیوته—اون هیولایی که پشت پست‌هاشه کیه؟

همین که کلمهٔ «هیولا» رو شنیدم، چیزی توی من بیدار شد. معمولاً کنترل‌ش می‌کنم، اما اون لحظه، آزاد شده بود و می‌دونستم دنیا آمادگی دیدنشو نداره. به دوستم گفتم نیا بیرون، توی خونه‌ت بمونه. پنج دقیقه دیگه می‌ریم، چون هیچ پسر سبکِ بِورلی هیلز نمی‌تونه هیولای منو ببینه بدون اینکه فوراً بره سراغ «هتل تئوری»—ناپدید بشه انگار دنیا خودش اونو چک‌ کرده بود و درو پشت سرش بسته بود.

شش دقیقه نشستم، لبخند سردم رو روی صورت نگه داشته بودم، دقیقه‌ها رو شمردم تا بلند شدیم. تو اون شش دقیقه، حس می‌کردم مثل خود خورخه لوبی بورخسم، دارم تو راهروهای دنیای خیال قدم می‌زنم، یا یه شخصیت از اون اپیزودهای قدیمی توی‌لایت زون که تو دبیرستان عاشقش بودم. و بعد، همون‌طور که اومده بود، هیولا دوباره فرو رفت تو سکوت، فقط پژواک اسمش باقی موند.

What hurts me most is knowing they never let us live our love. And maybe that’s why, now, I want to devote the rest of my life to living what I love—fully, loudly, without apology.

Grief and exhaustion have always been bound together for me. When grief arrives, exhaustion follows like a spear to the chest. Every time I hear that someone from my teenage years has passed away, the same wave hits—shock, ache, and that bone-deep fatigue that feels older than I am. And what breaks me even more is watching my generation, the one before me, and the one after me vanish too soon, while the people in their eighties walk through life healthier than we are. Maybe there’s a lesson in their brutal selfishness, something about survival, something about taking what you can in a world that gives nothing.

Here in California, everyone seems to belong to a corner. My corner has always been downtown Los Angeles—that’s where I was formed, where I learned the world, where my pulse makes sense. I don’t know anything else. And now, as I sit here, manifesting on the pages of my new book, it’s raining cats and dogs over LA. I’m mourning, and I’m embracing the shifting faces of grief. Love, too, is one of the stages of mourning—I’m manifesting that as well.

As a theater student, so many of my last memories of Tehran orbit the City Theater—rushing to plays after class, meeting lovers, slipping into the night, into chaos, into danger. They are destroying that theater now. And every time the Islamic Republic grows furious, they attack the stage. Of course they do. They fear Macbeth. They fear Rhinoceros. They fear Black plays. They fear Prometheus in chains. They fear any story that teaches people to see, to wake, to resist.

I once played Electra. I played her fiercely. My professor loved it. They clapped for me, embraced me, told me I had it. And I did—I had the role, and the role had me. It stayed with me long after the curtains closed.

I’ve become Electra.

I am Electra—Agamemnon’s daughter, carved by grief, sharpened by loss, living inside a fire that refuses to go out.

Persian Translation:

بیشتر از هر چیزی این اذیتم می‌کنه که نذاشتن ما این عشق رو زندگی کنیم. شاید واسه همینه که حالا فقط می‌خوام بقیهٔ عمرمو چیزی رو زندگی کنم که واقعاً دوستش دارم—بی‌پروا، بلند، بی‌عذرخواهی.

برای من غم و خستگی همیشه به هم وصل بودن. هر وقت غم می‌باره، خستگی هم باهاش میاد، مثل یه نیزه که فرو می‌ره وسط سینه. هر بار می‌شنوم یکی از آدم‌های سال‌های تینیجریم از دنیا رفته، همون موج دوباره می‌کوبه—شوکه، داغون، و یه خستگی قدیمی که انگار از عمرم بیشتره. چیزی که داغ‌ترم می‌کنه اینه که نسل من، قبل من، و بعد من، همه دارن زود می‌رن، ولی اونایی که هشتاد سالشونه از ما سالم‌تر راه می‌رن. شاید تو بی‌رحمی و خودخواهی‌شون یه درسی بوده، یه راهی برای زنده‌موندن تو دنیایی که چیزی بهت نمی‌ده.

اینجا تو کالیفرنیا هرکسی مال یه گوشه‌ست. من همیشه مال داون‌تاون لس‌آنجلسم. اون‌جا بزرگ شدم، نبضم اون‌جا معنی پیدا می‌کنه. چیز دیگه‌ای نمی‌شناسم. الانم وسط صفحه‌های کتاب جدیدم دارم اینا رو می‌نویسم، دارم مَنیفِست می‌کنم، و بیرون داره سگ و گربه می‌باره. من دارم عزاداری می‌کنم و همهٔ مرحله‌های مختلف غم رو بغل می‌کنم. عشق هم یکی از مرحله‌های عزاداریه—و اونم دارم مَنیفِست می‌کنم.

دانشجوی تئاتر که بودم، آخرین خاطره‌هام از تهرون همه دورِ تئاتر شهر می‌چرخه—بعد کلاس می‌دویدم نمایش ببینم، با لاور‌هام قرار می‌ذاشتم، از اون‌جا می‌افتادیم تو جاهای تند و تیز و گاهی تاریک. دارن همون‌جا رو هم خراب می‌کنن. هر وقت جمهوری اسلامی عصبی می‌شه، اولین چیزی که می‌زنن همون صحنهٔ تئاتره. خب معلومه، از مکبث می‌ترسن. از کرگدن می‌ترسن. از نمایش‌های سیاه‌ها می‌ترسن. از پرومتهٔ در زنجیر می‌ترسن. از هر نمایشی که آدمو بیدار می‌کنه می‌ترسن.

من یه بار الکترا رو بازی کردم. محکم، عمیق. استادم عاشقش شد. برام دست زدن، بغلم کردن، گفتن این نقشه واسهٔ خودته. و راست می‌گفتن—اون نقش تو وجودم نشست و ول نکرد.

من الکترا شدم.

من الکترا‌م—دختر آگاممنون، بلعیده‌شده توسط غم، تیزشده با درد، زنده وسط آتیشی که خاموش نمی‌شه.