What hurts me most is knowing they never let us live our love. And maybe that’s why, now, I want to devote the rest of my life to living what I love—fully, loudly, without apology.

Grief and exhaustion have always been bound together for me. When grief arrives, exhaustion follows like a spear to the chest. Every time I hear that someone from my teenage years has passed away, the same wave hits—shock, ache, and that bone-deep fatigue that feels older than I am. And what breaks me even more is watching my generation, the one before me, and the one after me vanish too soon, while the people in their eighties walk through life healthier than we are. Maybe there’s a lesson in their brutal selfishness, something about survival, something about taking what you can in a world that gives nothing.

Here in California, everyone seems to belong to a corner. My corner has always been downtown Los Angeles—that’s where I was formed, where I learned the world, where my pulse makes sense. I don’t know anything else. And now, as I sit here, manifesting on the pages of my new book, it’s raining cats and dogs over LA. I’m mourning, and I’m embracing the shifting faces of grief. Love, too, is one of the stages of mourning—I’m manifesting that as well.

As a theater student, so many of my last memories of Tehran orbit the City Theater—rushing to plays after class, meeting lovers, slipping into the night, into chaos, into danger. They are destroying that theater now. And every time the Islamic Republic grows furious, they attack the stage. Of course they do. They fear Macbeth. They fear Rhinoceros. They fear Black plays. They fear Prometheus in chains. They fear any story that teaches people to see, to wake, to resist.

I once played Electra. I played her fiercely. My professor loved it. They clapped for me, embraced me, told me I had it. And I did—I had the role, and the role had me. It stayed with me long after the curtains closed.

I’ve become Electra.

I am Electra—Agamemnon’s daughter, carved by grief, sharpened by loss, living inside a fire that refuses to go out.

Persian Translation:

بیشتر از هر چیزی این اذیتم می‌کنه که نذاشتن ما این عشق رو زندگی کنیم. شاید واسه همینه که حالا فقط می‌خوام بقیهٔ عمرمو چیزی رو زندگی کنم که واقعاً دوستش دارم—بی‌پروا، بلند، بی‌عذرخواهی.

برای من غم و خستگی همیشه به هم وصل بودن. هر وقت غم می‌باره، خستگی هم باهاش میاد، مثل یه نیزه که فرو می‌ره وسط سینه. هر بار می‌شنوم یکی از آدم‌های سال‌های تینیجریم از دنیا رفته، همون موج دوباره می‌کوبه—شوکه، داغون، و یه خستگی قدیمی که انگار از عمرم بیشتره. چیزی که داغ‌ترم می‌کنه اینه که نسل من، قبل من، و بعد من، همه دارن زود می‌رن، ولی اونایی که هشتاد سالشونه از ما سالم‌تر راه می‌رن. شاید تو بی‌رحمی و خودخواهی‌شون یه درسی بوده، یه راهی برای زنده‌موندن تو دنیایی که چیزی بهت نمی‌ده.

اینجا تو کالیفرنیا هرکسی مال یه گوشه‌ست. من همیشه مال داون‌تاون لس‌آنجلسم. اون‌جا بزرگ شدم، نبضم اون‌جا معنی پیدا می‌کنه. چیز دیگه‌ای نمی‌شناسم. الانم وسط صفحه‌های کتاب جدیدم دارم اینا رو می‌نویسم، دارم مَنیفِست می‌کنم، و بیرون داره سگ و گربه می‌باره. من دارم عزاداری می‌کنم و همهٔ مرحله‌های مختلف غم رو بغل می‌کنم. عشق هم یکی از مرحله‌های عزاداریه—و اونم دارم مَنیفِست می‌کنم.

دانشجوی تئاتر که بودم، آخرین خاطره‌هام از تهرون همه دورِ تئاتر شهر می‌چرخه—بعد کلاس می‌دویدم نمایش ببینم، با لاور‌هام قرار می‌ذاشتم، از اون‌جا می‌افتادیم تو جاهای تند و تیز و گاهی تاریک. دارن همون‌جا رو هم خراب می‌کنن. هر وقت جمهوری اسلامی عصبی می‌شه، اولین چیزی که می‌زنن همون صحنهٔ تئاتره. خب معلومه، از مکبث می‌ترسن. از کرگدن می‌ترسن. از نمایش‌های سیاه‌ها می‌ترسن. از پرومتهٔ در زنجیر می‌ترسن. از هر نمایشی که آدمو بیدار می‌کنه می‌ترسن.

من یه بار الکترا رو بازی کردم. محکم، عمیق. استادم عاشقش شد. برام دست زدن، بغلم کردن، گفتن این نقشه واسهٔ خودته. و راست می‌گفتن—اون نقش تو وجودم نشست و ول نکرد.

من الکترا شدم.

من الکترا‌م—دختر آگاممنون، بلعیده‌شده توسط غم، تیزشده با درد، زنده وسط آتیشی که خاموش نمی‌شه.

My publisher in Los Angeles called today. I didn’t have much to offer him—there are still two years ahead of me, and his checking in every couple of weeks won’t speed anything up. He has no choice but to wait, and honestly, that’s exactly what he should do.

I’ve spent a long time being skeptical about writing on exile. Or maybe “skeptical” isn’t quite right—maybe I was just unwilling. Exile isn’t a single condition; it mutates from person to person. I’ve said it in nearly every talk and paper I’ve ever given: exile is life after death. If you think you’ve ever spoken to a ghost, come find me.

Then I drifted onto Twitter—X, whatever name it’s wearing this week—and saw that two men had been arrested in Tehran for carrying a Lion and Sun monarchist flag on the metro. Straight to political prison. Meanwhile, the monarchists posting the news had blurred out the men’s faces like they were doing them a favor.

Under one of these posts, Touka had commented, “Why did you cover their faces? They were both arrested.” I burst out laughing. Touka is funny as hell. The entire monarchist page read like an accidental comedy show—earnest, self-serious, and completely ridiculous. I’m still cracking up. Honestly, I can’t even keep writing. Touka Neyestani is my hero, and everything else can wait.

Persian Translation:

امروز ناشرم از لس‌آنجلس زنگ زد. راستش چیز خاصی برای گفتن نداشتم ــ هنوز دو سال مونده و این‌که هر دو هفته یه‌بار زنگ بزنه هیچ کمکی نمی‌کنه. مجبورِ صبر کنه، که خب دقیقاً همون کاریه که باید بکنه.

سال‌هاست نسبت به نوشتن درباره تبعید یه جورایی دل‌دل می‌کنم. یا شاید «دل‌دل» هم نیست ــ شاید فقط نمی‌خواستم بهش نزدیک بشم. تبعید یه چیز ثابت و یک‌جور نیست؛ برای هر آدمی یه شکله. همیشه توی حرفام و نوشته‌هام گفته‌م: تبعید مثل زندگی بعد از مرگه. اگه فکر می‌کنی تا حالا با یه روح حرف زدی، بیا با من حرف بزن.

بعد رفتم تو توییتر ــ یا ایکس، یا هر اسمی که گذاشتن روش ــ دیدم دو نفر تو تهران به‌خاطر حمل پرچم شیر و خورشید تو مترو دستگیر شدن. مستقیم بردنشون زندان سیاسی. بعد سلطنت‌طلبایی که خبر رو می‌ذاشتن، قیافه‌های همین دو نفر روぼ پوشونده بودن، انگار که دارن لطف می‌کنن.

زیر یکی از این پست‌ها، توکا نوشته بود: «چرا صورت‌شون رو پوشوندین؟ هر دوشون که دستگیر شدن.» از خنده ترکیدم. توکا واقعاً بامزه‌س. کل صفحه‌ی سلطنت‌طلبا انگار یه شوی کمدی زنده‌ست ــ ناخواسته، خیلی جدی، و خیلی خنده‌دار. هنوز دارم می‌خندم. جدی نمی‌تونم ادامه بدم. توکا نیستانی قهرمان منه، بقیه‌اش هم هیچf

من، همین خوبم، همین خوبم

تو برو خود را باش

تو برو خود را باش

تو برو خود را باش

اسکلتو جمع بکن

که وَر نرو ملا باهاش

حقمون شد شاباش

من، دخترِ این جهنمم

که سادیسمی و خشن شد کاراش

آره من پدرم جای زبون

نیشِ عقرب و کبری داشت

⸻

نمی‌دونم کجاشو نمی‌فهمن، بزرگ شدن تو اکباتان شوخی نیست. اون‌جا نه جک شیرازی داره، نه خنده‌ی اصفهانی، نه حتی بوی برنجِ اکبرجوجه. فقط صدای خرد شدن استخونای بچگی زیر وزن دیوارای بتنیه، دیوارهایی که هر روز در راه برگشت از مدرسه رویت فرو می‌ریزن. اون‌جا باید یاد بگیری از دل آوار، با ناخن‌های ترک‌خورده‌ت، تیکه‌تیکه خودتو بیرون بکشی. چون اون‌جا کسی منتظر نجات نیست. اون‌جا، شب‌ها، فرید لطفی توی تابوت واقعی می‌خوابید و زمستون‌ها همه دیزین با هم اسکی می‌کردیم و هر روز بدونمون صبح یکی کم می‌شدیم، یا با هواپیما، یا با عزرائیل.

تهران شهریه که اگر نکُشی، کشته می‌شی. نه به دست کسی، بلکه به دست روزمرگی، دود، تکرار، و نفس کشیدن در هوایی که پر از خشم و قضاوته. بچه‌های تهران خستن؛ از صدای بوق، از نور نئون، از تکرار ساعت‌هایی که هیچ‌وقت نمی‌گذرن.

ببین، به قول تتلو، می‌ترسه از ما حتی بازپرس‌مونم، چون ما بچه‌های تهران از جنس چیزی هستیم که هیچ دادگاهی بلد نیست بفهمه.

و بعد، اون‌ور دنیا، زیر آفتاب‌های کُننده‌ی کالیفرنیا، یه سری پسر با کت‌های مارک‌دار و ته‌لهجه‌ی سانتامونیکا دنبال دخترهای باکره‌ی بیست‌ساله‌ان که از ایران بیارن. نه که دلشون دختر کالیفرنیایی نخواد، نه، خیلی هم می‌خوان، ولی فقط اونی رو که هنوز بوی “مجانی” می‌ده. همونا که در ظاهر دارن با شعار “زن، زندگی، آزادی” لبخند می‌زنن و می‌گن “چقدر قشنگه برای بیزینس.” اینجا اون شعار فقط یه قاب قشنگه روی دیوار گالری‌های لوس‌آنجلسیه؛ باهاش دلار درمیارن، نه واقعیت.

و من وسط همه‌ی اینا، دارم خودمو برای جنگ آماده می‌کنم. می‌ترسم. از هوشیار نبودن، از اون لحظه‌ی تعلیق بین بودن و نبودن. تراپیستم می‌گه آروم باش، ولی چطور آروم باشم وقتی هر بار چشامو می‌بندم، صدای خرد شدن استخونای بچگی دوباره میاد؟ شاید بیهوشی فقط یه شکل دیگه از اکباتانه.

ببین، اگه تو زندگی با پارتنرت مشکل داری، به من نگو. من بهت می‌گم برو جدا شو

خطرناکم اگه امشب نری خونه

به من، سیمرغ تجاوز دادن و سیمای لخت

چه بلورین سهم من شد، عاقبت این جام کفر

به من کابوس بخشیدن بجا سوت و دست و هورا

به من فرصت دیدن دادن اما وسطِ کورا

درونم تخم غم کاشتن وسط قلب اهورا

به من معجزه ای دادن وسط قرن حسودا

من از سهمِ خودم قهر و شدم هرزه

منم همون بی ادبه، کسکش بی مزه

حالا که مرگِ من قانون این زندونه بی مرزه

منم خون میریزم هرجا که بیرزه

English Translation:

I’m fine like this — just like this

You go be yourself

You go be yourself

You go be yourself

Gather your skeleton up

And don’t mess with the cleric

Our fate’s been a wedding tip — a hollow cheer

I’m the daughter of this hell

Whose hands turned sadistic, whose work grew cruel

Yeah, my father — instead of a tongue

Had the sting of a scorpion and a cobra

⸻

I don’t know what part they don’t understand — growing up in Ekbatan isn’t a joke. There are no Shirazi jokes there, no Esfahani laughter, not even the smell of Akbar Joojeh’s rice. Only the sound of childhood bones cracking under the weight of concrete walls, walls that fall on you every day on your way home from school. There, you learn to claw yourself out from the rubble with your cracked fingernails, piece by piece, because no one’s coming to save you. At night, Farid Lotfi slept in a real coffin, and in the winters, we skied in Dizin together — but every morning, one of us was gone, taken by a plane, or by Azrael himself. Tehran — the city where if you don’t kill, you get killed. Not by someone’s hand, but by routine, by smoke, by the weight of time — by breathing air thick with rage and judgment. Tehran’s kids are tired — of honking horns, neon lights, and the repetition of hours that never pass. Even our prosecutor’s scared of us, like Tataloo said — because we, the children of Tehran, are made of something no court can understand. And then, across the ocean, under California’s burning sun, you’ve got men in designer jackets and Santa Monica accents, hunting for twenty-year-old virgins to import from Iran. It’s not that they don’t want Californian girls — they do — but only the ones who still smell of “free.” The same ones who smile while saying “Woman, Life, Freedom” — and whisper, “How beautiful… for business.” Here, that slogan’s just a pretty frame on a Los Angeles gallery wall — they make dollars from it, not change. And me — in the middle of all this — I’m gearing up for war. I’m afraid. Afraid of losing consciousness, of that hanging second between being and not being. My therapist says, “Breathe, stay calm,” but how can I, when every time I close my eyes I hear the bones of my childhood breaking again? Maybe anesthesia is just another form of Ekbatan. And listen — if you’ve got problems with your partner, don’t tell me. I’ll just tell you: go get divorced.

⸻

I’m dangerous if you don’t go home tonight.

They gave me the Simorgh — and a naked image of myself.

What a crystal curse, this cup of blasphemy they handed me.

They gave me nightmares

instead of whistles, claps, and cheers.

They gave me the chance to see

in the middle of the blind.

They sowed seeds of sorrow

in the heart of Ahura.

They gave me a miracle

in an age full of envy.

I took my share of rage

and became obscene.

Yeah — I’m that rude one,

that tasteless bitch.

Now my death’s the law

of this borderless prison.

I spill blood wherever it’s worth spilling.

He told me, “Your Miami filter is unimpeachable. Yes, I’m on a short vacation, meeting my luxury brand consultant friend who you have disparaged.”

It took me the whole night to think about it, to remember if I had ever actually disparaged that friend. When I asked if he had told him that, I said, and I quote, and I would take a photo of it if I could, “I didn’t disparage him. I just said I prefer your thing.” 

All I want for Halloween this year is to be cute.

Cute like stars. Cute like Dark Hello Kitty.

And somewhere in all this, I keep circling back to class consciousness, to how much it’s tied to the freedom to speak. I can tell, for sure, that the immigrant community doesn’t always get an equal chance to do that.

Like a cat in heat stuck in a moving car
Scary conversations
Shut my eyes, can’t find the brake
What if they say that you’re a cloner?
Naturally I’m worried if I do it alone
Who really cares ’cause it’s your life
You never know, it could be great

TAKE A CHANCE, YOU STUPID HOE.

Persian Translation:

بهم گفت: «فیلتر میامیت بی‌نقصه. آره، یه تعطیلات کوتاه اومدم، دارم با دوستِ مشاور برند لاکچری‌م ملاقات دوستانه می‌کنم، همونی که تو نابودش کردی.»

کل شب بهش فکر کردم، یادم نمی‌اومد واقعن نابودش کرده باشم دوستشو. فرداش پرسیدم که بهش گفتی من همچین چیزی گفتم؟ بعد خودم گفتم، نقل‌قول مستقیم، اگه می‌تونستم ازش عکس می‌گرفتم: «من بد نگفتم ازش، فقط گفتم I prefer your thing.» 

تنها چیزی که امسال برای هالووین می‌خوام اینه که cute باشم.Cute مثل ستاره‌ها. Cute مثل دارک hello kitty . 

وسط همه‌ی اینا، دوباره ذهنم می‌ره سمت آگاهی طبقاتی؛ اینکه چقدر به آزادی حرف زدن ربط داره. مطمئنم کامیونیتی مهاجر همیشه فرصت برابر برای گفتن نداره.

The page is called @readbymc. It was a zodiac Halloween post that said:

Scorpio: might actually be the ghost.

Capricorn: the only one taking the haunting seriously.

I wanted to send it to him on Instagram, but then I remembered a few weeks ago when I texted Ali Mostaffa. You coldly asked what my reason was for texting him. I said he replied—and you said “well sure, had a reason too.” Absurd questions deserve absurd answers. That’s why you’re all my friends.

Yet I hesitated to send this Halloween post to this Scorpio friend, because you destroyed everything—like stupid Moses in that shepherd tale from Rumi, preaching to silence what he never understood. And honestly, it’s too late. The action without reason already happened; the moment passed and left its ghost. We’re all still circling each other, pretending it’s friendship, while I curate the ruins. Maybe there’s no existential love left—just the reasoning that drags us back to where the circle began, again and again.

I’m drowning in unfinished tasks, yet writing feels like the only one that matters. It stitches my wounds for a moment, lets me bleed beautifully. Because the artist’s job is to heal what no one else will.

For my therapy session tomorrow, I’ll try to trace when my father’s cruelty began—when the insults toward me and my mother turned into daily weather. The more I search, the further back it goes. Maybe since I first recognized my own face in a mirror. Maybe since I was two.

I’m no longer surprised by the ignorant ones who think they can buy redemption with money. If you’ve done something unforgivable and I’ve already erased you, your apology is a corpse I won’t touch. You want to know what actually helps? You living your hollow life far away, and letting me breathe in mine. Maybe in ten, fifteen, twenty years—or maybe never. In therapy, I’m learning that people don’t change; they just rearrange their delusions. It’s a tragic comfort, but it makes survival cleaner.

Whenever my father takes my mother out and she returns smiling, I feel dread crawling up my spine. I know the pattern too well: behind every forced joy, a manipulation waits. Happiness doesn’t exist in my family without fraud. It’s the choreography of deceit—temporary ceasefires wrapped in fake tenderness.

Because if you truly know a liar, you know their peace is just another form of war. A ceasefire is hell whispered through closed doors, a lull in which monsters rest their tongues. And in that darkness, the only proof of intelligence left is disbelief.

This circle that we have built together from LA to Toronto to London to Berlin to Tehran—and it’s funny Paris is not involved—it’s really cool sometimes, absurd and full of unspoken words that dance in our silence. Sometimes it becomes full of doubts and absurd, but it’s beautiful as we watch the passing years. I think nothing matches here.

Persian Translation:

صفحه‌ای به اسم @readbymc بود. یه پست هالووینی درباره‌ی زودیاک گذاشته بود که نوشته بود:

اسکورپیو (عقرب): ممکنه خودش روح باشه.

کپریکورن (جدی): تنها کسیه که قصه‌ی تسخیر رو جدی گرفته.

می‌خواستم اون پستو براش بفرستم تو اینستاگرام، ولی یادم افتاد چند هفته پیش که به علی مصفا تکست دادم، تو سرد گفتی: “دلیلش چی بود؟”

من گفتم جواب داد دیگه، و تو گفتی: “خب اونم لابد دلیلی داشت.”

سؤالای ابزورد جوابای ابزورد دارن، واسه همینه که شماها همه دوستای منین.

ولی بازم دودل شدم اون پست رو برای اون دوست اسکورپیوم بفرستم، چون تو همه‌چیو خراب کردی—مثل همون موسی‌ی احمق تو حکایت چوپان رومی، که داشت با سکوت موعظه می‌کرد، چیزی که خودش نمی‌فهمید.

و راستش دیگه خیلی دیره. اون کاری که بی‌دلیل انجام شد، تموم شده؛ لحظه رفت و فقط روحش مونده.

ما هنوز دور هم می‌چرخیم، وانمود می‌کنیم رفاقته، ولی من دارم از خرابه‌هاش نمایش می‌سازم.

شاید دیگه عشقی وجود نداره، فقط یه جور دلیل آوردنه که ما رو هی برمی‌گردونه به همون نقطه‌ی اول.

می‌دونم کلی کار عقب‌افتاده دارم، ولی نوشتن تنها کاریه که حس می‌کنم واقعاً مهمه. یه لحظه زخمامو می‌دوزونه، قشنگ خونریزی می‌کنم باهاش.

چون کار یه هنرمند اینه که زخم‌هایی رو درمان کنه که هیچ‌کس دیگه درمانش نمی‌کنه.

برای جلسه‌ی تراپی فردا می‌خوام فکر کنم ببینم از کی پدرم شروع کرد به این‌همه توهین و خشونت نسبت به من و مامانم. هرچی بیشتر فکر می‌کنم، می‌بینم از خیلی قبل بوده—شاید از وقتی اولین بار خودمو تو آینه دیدم، شاید دو سالگی.

دیگه از آدمای نادون زندگی‌م تعجب نمی‌کنم، اونایی که فکر می‌کنن می‌تونن اشتباهشونو با پول بخرن.

اگه یه کاری کردی که نابخشودنیه و من دیگه تمومت کردم، معذرت‌خواهیت دیگه فایده‌ای نداره.

می‌خوای بدونی چی کمک می‌کنه؟

اینکه بری دنبال زندگیِ پوچ خودت و بذاری منم تو زندگیِ خودم نفس بکشم.

شاید ده سال دیگه، شاید بیست سال، شاید هیچ‌وقت.

تو تراپی دارم یاد می‌گیرم که آدما واقعاً عوض نمی‌شن، فقط توهماتشونو یه‌جور دیگه می‌چینن.

واقعیت تلخیه، ولی باعث می‌شه راحت‌تر زنده بمونم.

هر وقت پدرم مامانمو می‌بره بیرون و اون خوشحال برمی‌گرده، یه ترسی می‌افته به جونم. چون دقیقاً می‌دونم پشت اون لبخند یه دروغ یا یه بازیه.

تو خانواده‌ی ما شادی واقعی وجود نداره، مگه اینکه یه کلک یا حقه‌ای پشتش باشه.

یه الگوی تکراریه—مثل یه آتش‌بس دروغی.

اگه کسی رو واقعاً بشناسی و بدونی دروغگوئه، می‌فهمی صلحش فقط یه نوع جنگه.

آتش‌بس توی همچین دنیایی یعنی جهنمی که پشت درهای بسته نجوا می‌شه، یه مکث کوتاه که توش هیولاها زبونشونو استراحت می‌دن.

و تو اون تاریکی، تنها نشونه‌ی عقل اینه که باورشون نکنی.

این دایره‌ای که با هم ساختیم—از لس‌آنجلس تا تورنتو، از لندن تا برلین، تا تهران—عجیبه و قشنگه.

جالبه که پاریس توش نیست.

گاهی خنده‌داره، پر از حرفای ناگفته‌ست که تو سکوت بینمون می‌رقصن.

گاهی پر از شک و بی‌معنیه، ولی با این حال زیباست، وقتی می‌بینیم سال‌ها دارن می‌گذرن.

فکر می‌کنم هیچ‌چیزی با این قابل مقایسه نیست.

Now I know how some become writers. I can’t tell the secret — you know the secret if you know the secret. Lacan viewed Hamlet as a tragedy of desire. He argues that Hamlet is paralyzed because he is lost in his mother’s desire for another man, which prevents him from his own. And I sort of agree, because these days sometimes I feel completely paralyzed for the actions that my mom and dad have done. It’s really scary that desire is fundamentally elusive and that there is no ultimate guarantee from the Other.

This knowledge of the unconscious and how it alienates him contributes to his delay. He can act, but not on the hour of the Other — in other words, not at the right proper moment. His distraction is rooted in the fantasy structure located in his unconscious, just like any artist. And in a bigger scene, it represents how artists function in today’s society, and that’s something that societies have to be concerned about.

Am I trying to say Hamlet was an artist? I’m not sure. Am I scared to accept the fact that he had this artist mindset? Yes, I am. Because the signifier of fate in him embodies the idea of fate expressed through pure signifiers, showing how human beings are positioned by vehicles of meaning rather than controlling them. His fence is intrinsically tied to this symbolic order.

And that, when in philosophy parenting matters, the psychoanalytic wisdom is at stake. It proves how today’s society is failing our children, because politicians, therapists, and teachers are not coming from that knowledge — and they normalize injecting toxins into our children’s bodies, causing their absolute paralysis. And that’s metaphorical — if you can still decipher what I mean.

That being said, we need new meanings for success — a word that has long been twisted, abused, and worshipped in the wrong way. I have to confess: when I first came to California, I was shocked by how similar the power structures were to Tehran — if not worse. Even in my university, even in job interviews, I felt it — that strange, invisible current of favoritism, of mediocrity rewarded, of masks pretending to be merit. I hate to use the word unearned, but the truth is, most of them are doing better than those who actually have the skill, the discipline, the intellect.

Time after time, academia should have questioned itself — long before questioning Trump or Biden or even during Obama’s reign. Because the rot didn’t start with politics. It started when truth was traded for comfort, when intellect was replaced by networking, when education became a theater and not a temple.

And in that sense, Hamlet’s paralysis isn’t just his own — it’s ours. A generation trapped between desire and illusion, between knowledge and nothingness, between the Other’s voice and our own. We call it ambition. But in truth, it’s just another form of paralysis — elegant, educated, socially acceptable paralysis. The kind that smiles while rotting.

And maybe, in that sense, I agree with Lacan. Desire — full stop — is always the desire of the Other. We are constantly asking the Other what they want, what they expect, what they value. And that dependence, that ceaseless seeking, becomes more than personal paralysis. It is not only a tool for self-destruction, but a weapon pointed at the heart of society itself. Through this mirror of longing, we reproduce the same patterns, the same failures, the same illusions — generations trapped asking the wrong questions, seeking approval that never comes, participating in a cycle that corrodes both the self and the world around us.

Persian Traslation:

الان می‌فهمم بعضیا چطور نویسنده می‌شن. نمی‌تونم راز رو بگم — اگه بدونی، می‌دونی. لاکان «هملت» رو به‌عنوان تراژدیِ میل می‌دید. می‌گه هملت فلج شده چون در میل مادرش برای مرد دیگه گم شده و همین باعث شده نتونه میل خودش رو بشناسه. و تا حدی باهاش موافقم، چون این روزها منم گاهی حس می‌کنم فلج شدم، به‌خاطر کارایی که پدر و مادرم کردن. ترسناکه که میل ذاتاً دست‌نیافتنیه، و هیچ تضمینی از «دیگری» وجود نداره.

این آگاهی از ناخودآگاه و اینکه چطور باعث ازخودبیگانگی می‌شه، دلیل تأخیرشه. می‌تونه عمل کنه، اما نه در «ساعتِ دیگری» — یعنی نه در لحظه‌ی درست. حواس‌پرتیش ریشه در ساختار فانتزی ناخودآگاهشه، درست مثل هر هنرمندی. و در مقیاس بزرگ‌تر، این نشون می‌ده هنرمندا چطور در جامعه‌ی امروز کار می‌کنن، و این چیزیه که باید جامعه نگرانش باشه.

می‌خوام بگم هملت هنرمند بود؟ مطمئن نیستم. از قبول این واقعیت می‌ترسم که ذهنش ذهن یه هنرمند بود. چون دالِ سرنوشت در وجودش، مفهوم سرنوشت رو از طریق دال‌های خالص نشون می‌ده — اینکه انسان‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرن که معنا براشون می‌سازه، نه اینکه خودشون اون معنا رو کنترل کنن. حصارش به این نظم نمادین گره خورده.

و اون‌جاست که وقتی در فلسفه از «والدگری» حرف می‌زنیم، حکمتی روان‌کاوانه در میونِ کاره. همین نشون می‌ده که جامعه‌ی امروز چطور داره بچه‌هاش رو نابود می‌کنه، چون سیاست‌مدارا، تراپیستا و معلم‌ها از اون آگاهی نمیان — و عادی‌سازی می‌کنن تزریق سم به بدن بچه‌هامون رو، و باعث فلجِ مطلق‌شون می‌شن. و این استعاریه — اگه هنوز می‌تونی بفهمی چی دارم می‌گم.

با این حساب، ما به معنای تازه‌ای از «موفقیت» نیاز داریم — واژه‌ای که سال‌هاست اشتباه، تحریف‌شده و پرستیده شده. باید اعتراف کنم: وقتی اولین‌بار به کالیفرنیا اومدم، از شباهت ساختار قدرتش با تهران شوکه شدم — اگه بدتر نباشه. حتی تو دانشگاه، حتی تو مصاحبه‌های کاری، اون جریان نامرئیِ تبعیض، ریا، و پاداش دادن به بی‌مایگی رو حس می‌کردم. از گفتنِ واژه‌ی «به‌ناحق» بدم میاد، اما واقعیت اینه که بیشترشون بهتر از اونایی جلو می‌رن که واقعاً مهارت، نظم و هوش دارن.

بارها و بارها، آکادمی باید خودش رو زیر سؤال می‌برد — خیلی قبل‌تر از اینکه بخواد ترامپ یا بایدن یا حتی اوباما رو نقد کنه. چون پوسیدگی از سیاست شروع نشد. از جایی شروع شد که «حقیقت» با «آسایش» معامله شد، جایی که «فکر» با «رابطه» جایگزین شد، جایی که آموزش شد نمایش، نه پرستشگاه.

و از این زاویه، فلجیِ هملت فقط از آنِ او نیست — از آنِ ماست. نسلی گرفتار بین میل و توهم، بین دانایی و پوچی، بین صدای دیگری و صدای خودش. ما بهش می‌گیم جاه‌طلبی. اما در واقع، فقط نوعی دیگه از فلج شدنه — فلجیِ شیک، تحصیل‌کرده، و مورد پذیرش جامعه. همون نوعی که لبخند می‌زنه، در حالی که از درون داره می‌پوسه.

و شاید از این نظر با لاکان موافقم. میل — همین‌طور — همیشه میل دیگری است. ما مدام از دیگری می‌پرسیم که او چه می‌خواهد، چه انتظار دارد، چه ارزشی قائل است. و این وابستگی، این جستجوی بی‌پایان، بیش از یک فلج شخصی است. این فقط ابزاری برای خودویرانگری نیست، بلکه سلاحی است نشانه گرفته به قلب جامعه. از طریق این آینه‌ی اشتیاق، همان الگوها، همان شکست‌ها، همان توهم‌ها را بازتولید می‌کنیم — نسل‌ها گرفتار پرسیدن سؤال‌های غلط، جستجوی تأییدی که هیچ‌گاه نمی‌آید، شرکت در چرخه‌ای که هم خود و هم دنیای اطرافمان را از درون فرسایش می‌دهد.

Last week, around 8 p.m., my mom called. Her voice was trembling, half shock, half exhaustion. She said she’d gotten into an accident — the car was badly damaged, maybe beyond repair. She was lucky to walk away with what looked like minor injuries. My mom drives when she’s angry, and it’s always been that way. But the truth is, it’s my dad’s fault. Every time I’ve tried to get her real help, that lunatic MAGA DRUNK who calls himself my father has interfered — told the doctors I was lying, turned everything upside down. He is a miserable man whose knowledge of nuclear science is eating him to his grave. Honestly I feel he is scared of his age and death and he is always slurring — it’s been a while that I haven’t seen my dad not slurring; that’s his constant state of mind. Some say his uncles were similar to him.

I got dressed fast, grabbed my keys, and drove straight to the crash site. The other car was a white Tesla, its body torn open, headlights dead. From Tesla’s footage, it was clear: the fault was my mom’s. The Tesla was wrecked too — like two lives colliding under bad luck and bad tempers. The driver was a Chinese woman; she was young, though maybe ten years younger than me, but she couldn’t speak English, so I was the only one speaking English — trapped between two injured MAGA women. It’s funny. I called my dad. I was BLOCKED. Like always.

My dad lately — he’s gone off the deep end: a drunk, a gambler, a hollow man who’s rotting from the inside. Every time I confront him about his filth, he blocks me, pretending that silence is dignity. His days are a ritual of decay: he wakes up, washes the stench off just enough to look human, takes the senior bus to the casino, and spends the day losing, drinking, lying. Sometimes he drags my mom along for the ride so that my mom can also make some money for him — he is the one and only, his own little audience to misery. He respects no one unless they’re as dirty, broken, and ignorant — a pathological LIAR — as he’s become.

When I told him about the accident, he didn’t ask about her pain or the damage. Just one cold question: “Is your mom alive?” I didn’t answer. There was nothing left to say.

Then there’s my sibling — a pathetic, miserable, small creature who is a joke, failing all the way through high school while I was the top student, this miserable joke who had to get a diploma by paying his teachers to tutor him at our home — trying to label me as unstable. A dangerous lie, and if he keeps it up, I’ll crush him in COURT. I’ll make it a hundred-thousand-dollar lawsuit and I’ll win because truth doesn’t shake under cheap Persian gossip. He doesn’t know anything other than Persianity. He’s a small man desperate to matter, clawing his way up by dragging me down. Full of envy, full of rot. He couldn’t even finish art school — his one claim to failure. He should find a therapist instead of stalking me with his fake accounts and fake courage and PLASTIC SURGERY and BOTOX. Well, I know your face is not real.

He’s the one who sent cops to our mother’s door, the one who turned her world into fear and confusion, the one who helped drive her into that DEADLY accident. But he’ll never find me. Not in his obsession, not in his bitterness. He’ll only find my name in places he can’t reach — in journals, in whispers, in the kind of silence that haunts cowards for the rest of their lives.

Persian Traslation:

هفته‌ی پیش، حدود هشت شب، مامان زنگ زد. صداش می‌لرزید، نصفش شوک بود، نصفش خستگی. گفت تصادف کرده، ماشینش داغون شده، شاید دیگه نشه درستش کرد. خوش‌شانس بود که فقط یه‌کم زخمی شده بود. مامان وقتی عصبانی می‌شه می‌ره پشت فرمون، همیشه همین بوده. ولی واقعیت اینه که تقصیر بابامه. هر بار خواستم براش کمک بگیرم، اون پدر روانی و مستِ MAGA بازِ من رفته گفته به دکترا که من دروغ می‌گم و همه‌چی رو به هم ریخته. یه آدم بدبخت و پوچه که اونمقدار دانشی که از انرژی هسته‌ای داره داره از تو می‌خوردش. واقعاً حس می‌کنم از سن و مرگ می‌ترسه. همیشه داره مِن‌مِن می‌کنه، یادم نمیاد آخرین باری که هشیار دیدمش کی بوده. اونم شده وضعیت دائمی‌ش. می‌گن دایی‌هاش هم همین‌جوری بودن.

سریع لباس پوشیدم، کلیدامو گرفتم و رفتم سر صحنه‌ی تصادف. ماشین دیگه یه تسلای سفید بود، بدنه‌ش جر خورده بود، چراغاش خاموش، مرده. از ویدیوی تسلا مشخص بود تقصیر با مامانمه. اونم داغون شده بود، مثل دو تا زندگی که با بدشانسی و عصبانیت خوردن به هم. راننده یه زن چینی بود، جوون، شاید ده سال از من کوچیک‌تر، ولی انگلیسی بلد نبود. من تنها کسی بودم که اون وسط انگلیسی حرف می‌زدم، بین دو تا زن زخمیِ MAGA گیر کرده بودم. خنده‌داره نه؟ زنگ زدم به بابام. بلاکم کرده بود، مثل همیشه.

بابا تازگیا کامل رفته ته دره. یه مستِ قماربازِ پوچ، که از درون داره می‌پوسه. هر بار بهش می‌گم چقدر افتضاحه، منو بلاک می‌کنه، فکر می‌کنه سکوت یعنی آبرو. زندگیش شده یه مراسم پوسیدگی: بیدار می‌شه، یه ذره خودشو می‌شوره که بوی تعفن کمتر بده، می‌ره با اتوبوس سالمندا سمت کازینو، اون‌جا تا شب می‌بازه، می‌خوره، دروغ می‌گه. بعضی وقتا مامانم رو هم می‌کشه با خودش که شاید براش پول دربیاره. خودش برای خودش یه تماشاگرِ بدبختی شده. به هیچ‌کس احترام نمی‌ذاره مگه اینکه مثل خودش کثیف، شکسته و دروغ‌گوی بیمار باشه.

وقتی بهش گفتم تصادف کرده، نه پرسید درد داره نه اینکه ماشین چی شد. فقط یه سوال سرد پرسید: «مامانت زنده‌ست؟» جواب ندادم. هیچی دیگه برای گفتن نبود.

و بعدش نوبت اون یکی داداشمه. یه موجود بی‌ارزش، کوچیک، مسخره. کل دبیرستانو با نمره‌ی گند رد کرد در حالی که من شاگرد اول بودم. این جوکِ بدبخت که فقط تونست دیپلم بگیره چون معلمامونو می‌آورد خونه و با پول راضی‌شون می‌کرد، حالا داره منو می‌چسبونه که روانی‌ام. یه دروغ خطرناک. اگه ادامه بده، لهش می‌کنم تو دادگاه. یه شکایت صد هزار دلاری می‌زنم و می‌برم، چون حقیقت با شایعه‌های مسخره‌ی ایرانی نمی‌لرزه. اون هیچی جز «ایرانی‌بازی» بلد نیست. یه مرد کوچیکه که داره با تخریب من دنبال معنا می‌گرده. پر از حسادت، پر از پوسیدگی. حتی نتونست هنرستانشو تموم کنه — همون یه شکستِ خالص. به‌جای اینکه با اکانتای فیک و شجاعت پلاستیکی‌ش دنبالم کنه، بره یه تراپیست پیدا کنه، چون حتی صورتشم واقعی نیست با اون بوتاکس و عملای پلاستیکی. آره، من می‌دونم صورتت واقعیه نیست.

اون بود که پلیس فرستاد دم در خونه‌ی مامان، اون بود که دنیای مامانو کرد ترس و گیجی، اون بود که کمک کرد مامان بره تو اون تصادف لعنتی. ولی هیچ‌وقت منو پیدا نمی‌کنه. نه تو وسواسش، نه تو تلخیش. فقط اسم منو پیدا می‌کنه جاهایی که دستش بهش نمی‌رسه — تو ژورنالا، تو نجواها، تو اون سکوتی که تا آخر عمر توی مغز بزدلا می‌پیچه.

It was dark, maybe night time. The fascists had taken over both us and Canada. I had rented a cabin somewhere in the woods, up in the mountains, with Luna. I don’t remember exactly where Shiloh was, maybe in my mom’s arms. Luna was moving fast, very fast, like Hoshi no Ko Chobin, that strange little creature from my childhood cartoon. It’s almost grotesque that this was one of the anime Tehran state TV used to broadcast to us kids.

I was walking on the road surrounded by mountains and trees, and Luna was flying like Chobin, gliding through the dark air. We reached our cabin, the light was already on inside. Luna knew how to get in, she led the way. The cabin was tucked on a hill, ringed by thick trees, the road narrow and winding like something out of Mulholland Drive, surrounded by silence and forest. I don’t remember more.

The images I see from Canada don’t make me happy. People are complaining about groceries, about prices, about how heavy everything feels.

“I thought that fascist takeover attempts were going to be architected by evil geniuses. I was not expecting how UNEARNED, NEPOTISTIC, MEDIOCRE and just DUMB so many of the people architecting this were going to be.”

And me, I have tons of homework to do. I’m DECONSTRUCTING and RECONSTRUCTING my résumé, my artist statement, and I also opened my SHIT PIPE on a few Iranians. There’s this old Iranian guy I call uncle, a MAGA man. Ever since Trump got elected he changed, started flirting with me, so I had to give him a good lesson. I told him never to text me again for the rest of his LIFE.

Of course he’s a SATLEE, which means pro SALTANAT, and in Persian SALTANAT means MONARCHY. But SATL means TRASH CAN, so SATLEE means TRASH PEOPLE basically.

SALTANAT = MONARCHY

SATL = 

We call them SATLEE. And they know it.

SATLEE SEPAHI people, the Persian MAGA.

Persian Translation:

تاریک بود، فکر کنم شب بود. فاشیست‌ها هم ما رو گرفتن، هم کانادا رو. یه کلبه اجاره کرده بودم یه جایی تو دل جنگل، بالا تو کوه، با لونا. یادم نیست شایلوه کجا بود، شاید تو بغل مامانم. لونا خیلی تند می‌رفت، واقعاً تند، مثل چوبین تو کارتون بچگی‌هام. عجیبه که همچین چیزایی رو تلویزیون دولتی تهران برای ما بچه‌ها پخش می‌کرد.

تو جاده‌ای راه می‌رفتم که دو طرفش کوه و درخت بود، لونا مثل چوبین تو هوا می‌پرید و می‌لغزید تو تاریکی. رسیدیم به کلبه، چراغش از قبل روشن بود. لونا بلد بود چطوری بره تو، خودش راهو نشون داد. کلبه بالای یه تپه بود، دورش پر از درخت، جاده باریک و پیچ‌در‌پیچ، یه جورایی مثل صحنه‌های Mulholland Drive، همه‌جا ساکت و پر از جنگل. بیشتر از این یادم نیست.

تصویرایی که از کانادا می‌بینم حالمو خوب نمی‌کنه. مردم از گرونی و قیمت‌ها و سنگینی زندگی غر می‌زنن.

«فکر می‌کردم کودتای فاشیستی رو یه مشت نابغه‌ی شیطانی طراحی می‌کنن. انتظار نداشتم این‌قدر بی‌لیاقت، نورچشمی، میان‌مایه و احمق باشن کسایی که دارن این کارو می‌کنن!»

منم؟ کلی کار دارم. دارم رزومه‌مو می‌سازم و از نو خراب می‌کنم، آرت استیتمنتم هم همین‌طور. تازه سر چند تا ایرانی هم پمپ شِتَم رو باز کردم  یه پیرمرد ایرانی هست که بهش می‌گم عمو، از اون مَگاهاست. از وقتی ترامپ اومده سر کار، عوض شده، شروع کرده باهام لاس زدن. مجبور شدم یه درس درست‌وحسابی بهش بدم. بهش گفتم تا آخر عمرش حق نداره بهم پیام بده.

البته اون یه «سَطلیه» — یعنی طرفدار «سَلطنت». تو فارسی «سَلطنت» یعنی پادشاهی، ولی «سَطل» یعنی سطل آشغال پس «سَطلی» یعنی در واقع «آدم آشغالی».

سَلطنت = پادشاهی

سَطل = 

Don’t be afraid. We are many, and we stand together. These are dark times, and it’s easy to feel like we don’t belong in a society poisoned by hate. But that is their lie—that you are alone. You are not. Reach out. Even in fear, we will not break and we will not back down. I stand with you, and I will fight for our rights—as citizens, as neighbors, as colleagues, as artists, as friends—even if I have never met you. Reach out, and reach beyond.
REMEMBER, WE ARE FIGHTING FOR OUR NEXT CHAPTER.
Tradlate this to Persian informal 

I heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don’t really care for music, do ya?
Well it goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall and the major lift
The baffled King composing “Hallelujah”

Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah

Your faith was strong but you needed proof
You saw her bathing on the roof
Her beauty and the moonlight overthrew ya
She tied you to her kitchen chair
She broke your throne and she cut your hair
And from your lips she drew the Hallelujah

Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah

Maybe there’s a God above
But all I’ve ever learned from love
Was how to shoot somebody who out drew ya
And it’s not a cry that you hear at night
It’s not someone who’s seen the light
It’s a cold and it’s a broken Hallelujah

, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
(Hallelujah, Hallelujah)
(Hallelujah), Hallelujah

Hallelujah, Hallelujah

Persian Translation:

نترس. ما زیادیم و پشت هم وایسادیم. این روزها تاریکه و آدم راحت فکر می‌کنه جاش توی این جامعه‌ی پر از نفرت نیست. ولی این دروغیه که می‌خوان بهت بقبولونن—که تنهايی. تو تنها نیستی. دستتو دراز کن. حتی اگه می‌ترسیم، ما نمی‌شکنیم و عقب نمی‌کشیم. من کنارتم و برای حق‌هامون می‌جنگم—به عنوان شهروند، همسایه، همکار، هنرمند و دوست—حتی اگه هیچ‌وقت همدیگه رو ندیده باشیم. دستتو دراز کن و فراتر برو.

یادت باشه: ما داریم برای فصل بعدی زندگی‌مون می‌جنگیم.

I’m afraid of Americans

I’m afraid of the world

I’m afraid I can’t help it

I’m afraid I can’t

God is an American

I’ve seen racism in many places—Canada, the UK, the UAE, France, Iran, Turkey, Italy, Germany, Sweden, Finland, Norway—but in America, it stings differently. Maybe because I want to believe we, as Americans, should think and behave better. And many of us do. But many do not.

From my own experience, I know this: in the face of prejudice and hatred, never give up. That’s what the haters want—for you to surrender, to stop fighting. Don’t. If they dismiss you, ask for their supervisor. If they ignore you, ask for the sergeant. As Stephen Colbert says: be strong, be brave. And if the elevator tries to drag you down, don’t just give in—press a higher floor.

Yes, we have racists, homophobes, xenophobes, antisemites, and every kind of hater imaginable. But we also have people who listen, who respond, who care, who take our concerns seriously. Seek out those people. The ones who ignore you? Leave them behind.

How many replies you get depends on how determined you are to keep asking, to keep pressing forward, to refuse to be silenced.

Why does no one ever say that America is a fun place with kind people?

Persian Translation:

من تو خیلی جاها نژادپرستی دیدم—کانادا، انگلیس، امارات، فرانسه، ایران، ترکیه، ایتالیا، آلمان، سوئد، فنلاند، نروژ—ولی توی آمریکا یه جور دیگه زخمی می‌کنه. شاید چون دوست دارم باور کنم ما آمریکایی‌ها باید بهتر فکر کنیم و بهتر رفتار کنیم. خیلی‌هامون هم واقعاً همین‌طوریم. ولی خب همه نه.

از تجربه‌ی خودم می‌دونم که جلوی تبعیض و نفرت نباید کم آورد. همون چیزی که آدمای نفرتی می‌خوان اینه که تو خسته بشی و بی‌خیال بشی. نذار. اگه بهت محل نمی‌ذارن، برو بالاتر و با رئیسشون حرف بزن. اگه اونم محل نذاشت، برو سراغ سرپرست یا مسئول بالاتر. همون‌طور که استیون کلبرت می‌گه: قوی باش، شجاع باش. اگه آسانسور خواست بکشونه‌ت پایین، نذار و یه طبقه‌ی بالاتر رو بزن.

آره، ما نژادپرست داریم، هموفوب داریم، مهاجرستیز داریم، یهودستیز داریم و هر مدل آدم نفرت‌پراکن که فکرشو بکنی اینجا داریم. ولی آدمایی هم هستن که گوش می‌دن، جواب می‌دن، اهمیت می‌دن، جدی می‌گیرن. دنبال همونا باش. اونایی که محل نمی‌ذارن؟ بی‌خیالشون شو.

اینکه چند تا جواب بگیری بستگی به این داره که چقدر مصمم باشی، ادامه بدی و بخوای بجنگی و سکوت نکنی.

ولی چرا هیچ‌کس نمی‌گه آمریکا یه جای باحال با آدمای مهربونه؟