By the time I came to my senses, it was already too late. Snakes were everywhere—crawling over the trees, dropping down from the branches into the boulevard. There were trees in the middle of the street and lining both sides, and snakes seemed to be pouring down from every direction. I held Luna tight in my arms and ran backward, only thinking about escape. Then, out of nowhere, a long staircase appeared, like some kind of way out from all these crazy snakes. I started climbing. My legs burned, my breath was sharp and fast, but I kept going up, praying we’d survive.

When I finally reached the top, right then, a thin white-and-orange snake lunged at Luna. My heart broke. I tried to scream, but no sound came out—just like that scene from The Little Mermaid. I pounded on doors, desperate, but my voice wouldn’t reach anywhere, and Luna’s breathing grew weaker and weaker. It felt like a nightmare sitting heavy on my chest.

Then I woke up.

The first thing I did was crack open an ice-cold can of Diet Coke. The hiss and the chill of it pulled me back into reality. And this weather—completely brutal. Almost a week of a hundred degrees, with suffocating humidity on top of it. Lately, I notice contradictions more than ever. The same people who mock vaccines are the ones shooting up Ozempic like it’s candy. As for me, I’d rather stay away from that poison and just manage with healthy eating—even if my stomach never looks like a Kardashian’s.

On my days off, honestly, all I want is to do nothing. Absolutely nothing. Not errands, not gatherings, not draining conversations that only chip away at my peace.

And there’s one thing I’ll never understand: why do people love those who don’t love them back? If we could just learn to give our love to those who actually love us in return, the world would be a different place—better, healthier. At the very least, I’ve realized this: I have to protect my own space. If someone can’t respect my boundaries, then I ask them to leave, plain and simple. I don’t care who they are or where they come from—my space and my peace are mine, and that’s something I’m learning to stand up for, a little more every day.

And then there are the kids who just moved here from Iran. Honestly, they’re in a bad place. They don’t know how to connect with people on even the smallest human level. The “solutions” they come up with don’t make sense, but they act like they’re wildly successful. They’re strangers to free speech—so much so that they confuse it with privacy. And almost nothing seems to matter to them beyond making money. If anything, it just shows the deep decay of Iranian society.

Persian translation:

وقتی به خودم اومدم، دیگه خیلی دیر شده بود. مارها همه‌جا بودن، روی درخت‌ها می‌خزیدن و از شاخه‌ها می‌پریدن توی بولوار. درخت‌ها هم وسط خیابون بودن و هم دو طرفش، و مارها انگار از هر طرف داشتن می‌اومدن پایین.

لونا رو محکم بغل کردم و عقب عقب می‌دویدم، فقط به فکر فرار. بعد یه پله‌ی خیلی بلند ظاهر شد، مثل یه راه فرار از همه‌ی این مارهای دیوونه. شروع کردم بالا رفتن، پاهام می‌سوخت، نفسم تند می‌زد، ولی خب، بالا می‌رفتم و دعا می‌کردم که زنده بمونیم.

وقتی رسیدم بالا، درست همون موقع یه مار لاغر سفید و نارنجی حمله کرد به لونا. دلم شکست. خواستم جیغ بزنم، ولی صدام در نیومد، دقیقاً مثل اون صحنه‌ی «پری دریایی کوچولو». دست‌وپا زدم و به درها کوبیدم، ولی صدام هیچ جا نمی‌رسید، و نفس‌های لونا کم‌کم ضعیف می‌شد. انگار بختک افتاده روم.

بعد از خواب پریدم، و اولین کاری که کردم باز کردن یه قوطی یخ‌زده‌ی کوکای رژیمی بود. صدای هیسش و خنکی نوشابه یه جورایی منو آورد سر واقعیت. این گرما هم دیگه خیلی بی‌رحم شده، نزدیک یه هفته‌ست که هوا صد درجه است و رطوبت هم آدمو کلافه می‌کنه.

این روزها بیشتر به تضادها دقت می‌کنم. همون آدمایی که واکسن رو مسخره می‌کنن، دارن بالا و پایین می‌رن روی اوزمپیکشون. من اما ترجیح می‌دم سمتش نرم و با خورد و خوراک درست خودمو مراقبت کنم، حتی اگه شکمم هیچ‌وقت مثل کارداشیان‌ها تخت نشه.

روزهایی که کار نمی‌کنم، فقط دلم می‌خواد هیچ کاری نکنم، واقعاً هیچ کاری. نه کارای عقب‌افتاده، نه جمع‌های خسته‌کننده، نه دیالوگ‌هایی که فقط اعصابمو خرد می‌کنه.

ولی یه چیزو هیچ وقت نفهمیدم: چرا آدم‌ها عاشق کسایی می‌شن که دوستشون ندارن؟ اگه فقط یه بار بفهمیم که باید اون‌هایی رو دوست داشته باشیم که اون‌ها هم دوسمون دارن، دنیا شاید یه چیز دیگه می‌شد، یه جور بهتر، یه شکل سالم‌تر.

دست‌کم فهمیدم باید از فضاهای خودم محافظت کنم. اگه کسی نمی‌تونه احترام مرزامو رعایت کنه، خب با مهربونی ازش می‌خوام فضامو ترک کنه. مهم نیست کیه یا از کجا اومده، فضای من و آرامش من حق منه. و این چیزی‌یه که دارم سعی می‌کنم درستش کنم، هر روز یه کمی بهتر.

بچه‌هایی که تازه از ایران میان اینجا، وضعیتشون خیلی بده. هیچ حس همدلی‌ای با آدم‌ها ندارن، حتی توی کوچکترین روابط انسانی. راه‌حل‌هایی که دارن سر و ته نداره و خودشونو خیلی موفق می‌دونن بدون هیچ پایه‌ای. آزادی بیان براشون یه چیز عجیب و غریبِ، جوری که با حریم خصوصی اشتباهش می‌گیرن. و تقریباً جز پول درآوردن، هیچ ارزش انسانی دیگه‌ای براشون مهم نیست. این یعنی هیچ چیز جز زوال جامعه ایران رو نمی‌تونه نشون بده.

As of August 17, 2025, it’s all over the news: a mother and her daughter discovered in Ekbatan, their corpses liquefying under the suffocating Tehran heat. For weeks, fat and blood had seeped through the ceiling, dripping like a grotesque rain onto the apartment below. When the police finally broke in, they found the mother upstairs, sealed inside a locked room. The heat had devoured her until only her bones and strands of hair clung stubbornly to existence.

They searched for the daughter and found her downstairs, collapsed in the living room. Her body, too, had melted into the carpet and concrete, a human form dissolving into stains and fumes. Neighbors had been complaining for months of the stench of rot, but in Ekbatan no one truly listens—stench is the language of the place, as common as concrete dust.

The detective muttered that the daughter, a chemistry student, had kept her mother’s corpse locked away, living beside her decay in absolute solitude, ordering her survival from the glow of a phone screen. They had no family, no visitors. In Ekbatan, that is not unusual. The towers are full of ghosts: suicides, murders, gunshots echoing through stairwells. Ekbatan is a vertical graveyard disguised as housing.

I grew up there, from six to seventeen. I know its silence. I know its smell. If you have lived in Ekbatan, you are never like the rest of Tehran. You are half-haunted. The towers make you a stranger to the living, a companion to the dead. Ekbatan is home to rebels, artists, and Iran’s finest writers—men and women who sharpened their pens against concrete walls and bled their words into the void.

Whenever I dream of Tehran, it is always Ekbatan that rises around me, those brutalist blocks stretching like mausoleums under a fevered sky. The air smells of burnt hair and damp pages. The stairwells hum with forgotten lives. I walk the corridors and feel the walls breathing, as though the whole complex is alive, its veins filled not with water or electricity but with the slow drip of human remains.

Ekbatan never lets you leave. Even when you escape, it grows inside you, like mold.

Persian Translation:

از تاریخ ۱۷ اوت ۲۰۲۵، این خبر همه‌جا پیچید: کشف جسد مادری و دخترش در اکباتان؛ جنازه‌هایی که زیر گرمای خفه‌کننده‌ی تابستان تهران ذوب شده بودند. هفته‌ها بود که خون و چربی از سقف نشت می‌کرد و همچون بارانی هولناک بر واحد پایین می‌چکید. وقتی پلیس بالاخره در را شکست، مادر را در اتاقی قفل‌شده یافتند؛ گرما بدنش را بلعیده بود، تا جایی که تنها استخوان‌ها و تکه‌هایی از مو باقی مانده بود.

آن‌ها به جست‌وجو ادامه دادند و جسد دختر را در نشیمن طبقه پایین پیدا کردند؛ پیکر او نیز در فرش و بتن حل شده بود، انسانی که به لکه و بوی تعفن بدل گشته بود. همسایه‌ها ماه‌ها از بوی تعفن شکایت کرده بودند، اما در اکباتان هیچ‌کس به این چیزها گوش نمی‌دهد؛ بوی مرگ زبان روزمره‌ی این مجتمع است، درست به اندازه‌ی گرد و غبار بتن.

کارآگاه زیر لب گفت که دختر ـ دانشجوی شیمی ـ جنازه‌ی مادرش را در اتاقی بسته نگه داشته بود و در سکوت مطلق، کنار تجزیه‌ی او زندگی می‌کرد؛ همه‌چیز را آنلاین سفارش می‌داد. نه خانواده‌ای، نه دوستی، نه کسی که در بزند. در اکباتان این چیزها عادی‌ست. برج‌ها پر از ارواح‌اند: خودکشی‌ها، قتل‌ها، تیراندازی‌هایی که در راهروها پژواک می‌شوند. اکباتان قبرستانی عمودی‌ست که خود را به شکل آپارتمان جا زده.

من از شش‌سالگی تا هفده‌سالگی آنجا بزرگ شدم. سکوتش را می‌شناسم، بویش را می‌شناسم. اگر در اکباتان زندگی کرده باشی، دیگر هرگز مثل بقیه‌ی تهران نیستی. نیمه‌جن‌زده‌ای، نیمه‌مرده‌ای. برج‌ها تو را بیگانه می‌کنند با زنده‌ها و همنشین می‌کنند با مرده‌ها. اکباتان خانه‌ی شورشی‌ها، هنرمندان و بهترین نویسندگان معاصر ایران است؛ کسانی که قلمشان را بر دیوارهای بتنی تیز می‌کردند و کلماتشان را چون خون در خلأ می‌ریختند.

هر وقت تهران را در خواب می‌بینم، همیشه اکباتان است که دورم قد می‌کشد؛ بلوک‌های عظیم و بی‌انتها که همچون مقبره‌ها زیر آسمانی تب‌زده کشیده شده‌اند. هوا بوی موی سوخته و کاغذ خیس می‌دهد. راهروها پر از زمزمه‌ی زندگی‌های فراموش‌شده‌اند. در آن‌ها قدم می‌زنم و احساس می‌کنم دیوارها نفس می‌کشند، گویی رگ‌های مجتمع نه از آب و برق، که از چکه‌های کندِ بقایای انسانی پر شده‌اند.

اکباتان هیچ‌وقت تو را رها نمی‌کند. حتی وقتی فرار می‌کنی، درونت رشد می‌کند؛ مثل قارچ .

One thing California’s taught me: I don’t have to like everyone. I just need to know how to share space without burning it down. Coexistence is an art form — like dancing next to someone you secretly hope steps on a rake.

The problem only starts when a toxic, manipulative narcissist catches the scent of rejection. It hits them like a lightning bolt through their ego-shield. Their whole fragile, Voldemort-ass immune system short-circuits, and suddenly their soul can’t compute that someone — me — just isn’t buying what they’re selling.

And honestly? Watching that moment of implosion? Weirdly satisfying. The more I care, the faster they dissolve into the void, like smoke in the ocean. But I don’t reject them to hurt them — no, no. Years of transcendental meditation through creating art brought me here. This rejection is sacred. It’s intuitively clean.

I learned early on: I can only love you if you let me love my tribe. You’ve gotta let others love their tribe, too. If you think you’re the only one worthy of love, you clearly don’t know love as you should — not the real kind. I can only love you if you let my tribe breathe, thrive, and survive with respect, love, and kindness.

Otherwise, you’ll have to face me — and I’ll burn you. That’s the deal. I don’t care what your relationship is to me. I only know I have core values I fight for. And I don’t care how much money you have or what kind of car you drive — because I drive dragons.

Also — and I’m tired of explaining this — I don’t like traveling to Europe. It’s like landing in Vegas and losing, over and over again. Let me hate the craziness of Paris and the dark disciples in London — just a tight-lipped, over-disciplined trauma ghost. The only place in Europe that feels like home is Napoli. Napoli’s chaos matches my bloodstream. I’ll go back when it calls me again.

My parents in Iran had to fight battles even with their names. You don’t get it — the Islamic Republic’s intelligence kept summoning them, trying to make them change who they were, syllable by syllable.

They wanted my mom to change her name. In Tehran, that’s a normal Tuesday. And a taco. The higher up you are, the less you’re allowed to say no. My mom resisted. My dad surrendered. As usual.

And let me say this once, for real: being from Tehran is not the same as being from a farm in Qazvin, Isfahan, Rasht, or even Shiraz or Kermanshah. It’s not about race — it’s about the terrain. Like it’s not on me that Oklahoma is racist and religious. It’s about growing up in a black-and-white world with no filter, no fluff. It’s raw. It’s unapologetic. It cuts. It’s related to an architectural concept.

You either fight to survive or disappear. Every day is a street fight — mental or physical — and you don’t get to blink. I’m not a tourist. I was born in Tehran. I had to survive it.

یه چیزی که کالیفرنیا یادم داد اینه که لازم نیست همه رو دوست داشته باشم. فقط باید بلد باشم با بقیه تو یه فضا زندگی کنم، بدون اینکه همه‌چی رو آتیش بزنم. هم‌زیستی خودش یه جور هنرِ — مثل رقصیدن کنار کسی که ته دلت می‌خوای پاش بره روی یه چنگک.

مشکل از جایی شروع می‌شه که یه آدم سمیِ خودشیفته، بوی ریجکت شدن رو حس می‌کنه. اون لحظه مثل رعد و برق می‌خوره وسط سپر ایگوش. کل سیستم دفاعیِ لرد ولدمورتش هنگ می‌کنه و یه‌هو روحش نمی‌تونه بفهمه که یکی — من — مشتریِ چرندیاتش نیست.

و راستشو بخوای؟ دیدن لحظه‌ی فروپاشیش؟ یه‌جوری خوشاینده. هرچی بیشتر بهم بربخوره، سریع‌تر توی خلا دود می‌شن. ولی من اونا رو رد نمی‌کنم که آسیب بزنم — نه، نه. سال‌ها مدیتیشن ترنسندنتال از راه خلق هنر منو به این نقطه رسونده. این رد کردن یه جور احترامه. یه چیزی تو دلشه که تمیز و صافه.

زود فهمیدم: فقط وقتی می‌تونم تو رو دوست داشته باشم که بذاری قبیله‌ی خودم رو هم دوست داشته باشم. تو هم باید بذاری بقیه قبیله‌ی خودشونو دوست داشته باشن. اگه فکر می‌کنی فقط تو لیاقت عشق داری، عشق رو اصلاً نمی‌فهمی — اون‌جور که باید نمی‌فهمی. من فقط وقتی تو رو دوست دارم که بذاری قبیله‌ی من نفس بکشه، رشد کنه و با احترام و عشق و مهربونی زنده بمونه.

اگه نه، باید با من طرف شی — و من می‌سوزونمت. این دیله مونه. برام مهم نیست چه نسبتی با من داری. من فقط ارزش‌هامو می‌شناسم و براشون می‌جنگم. برام مهم نیست چقدر پول داری یا چه ماشینی سوار می‌شی — چون من سوار اژدها می‌شم.

راستش — دیگه خسته شدم از توضیح دادن — من اهل سفر به اروپا نیستم. مثل این می‌مونه که بری وگاس و هی ببازی، هی ببازی. بذار از پاریس متنفر باشم، بذار از اون پرینسیپل‌های تاریک لندن بدم بیاد — یه شهر خشک، لب‌دوخته، با روحی پر از انضباط و تراما. تنها جایی تو اروپا که برام حس خونه داره، ناپولیه. دیوونگی ناپولی با خونم مچ شده. وقتی صدام کنه، برمی‌گردم.

مامان‌بابای من تو ایران حتی با اسم‌شون هم جنگیدن. نمی‌فهمی — اطلاعات جمهوری اسلامی هی احضارشون می‌کرد، می‌خواستن اسمشونو عوض کنن، واو به واو.

می‌خواستن مامانمو مجبور کنن اسمشو عوض کنه. تو تهران، این چیزا تو نرتن یه سه‌شنبه‌ی عادیه. و یه تاکو تیوزدی. هرچی مقامت بالاتر باشه، کمتر می‌تونی بگی نه. مامانم مقاومت کرد. بابام کوتاه اومد. مثل همیشه.

و بذار اینو یه بار برای همیشه بگم: تهرانی بودن با بچه‌ی یه روستا تو قزوین، اصفهان، رشت یا حتی شیراز و کرمانشاه فرق داره. ربطی به نژاد نداره — به معماری مربوطه. همون‌جوری که تقصیر من نیست که اوکلاهما نژادپرست و مذهبیه. این یه دنیای سیاه و سفیده، بی‌فیلتر، بی‌ظرافت. خشنه. بی‌معذرت.و به کانسپت معماری مربوطه که می‌برّه.

یا باید بجنگی و زنده بمونی، یا می‌پری از صحنه. هر روز یه جنگه — ذهنی یا جسمی — و حتی فرصت پلک زدن هم نداری. من توریست نیستم. من تو تهران به دنیا اومدم. مجبور بودم زنده بمونم.

مامانم امروز زنگ زد. گفت بابات بیمارستانه، تست کوویدش مثبت شده. می‌گفت از همون چند تا مرد ایرانی که هر شب باهاشون ورق بازی می‌کنه گرفته. ازش پرسیدم یعنی دیگه مهمونی‌ای که می‌خواستی بری رو کنسل می‌کنی؟ با عصبانیت گفت: «خفه شو، ما زندونی نیستیم.»

راستش بابام فقط چند تا دوست داره که همشون یه جور حس بد دارن. یه چیزی توی نگاه‌هاشون هست، توی طرز رفتارشون؛ یه حس مزاحم، یه جور نگاه ناجور که انگار می‌خوان کنترلت کنن. دقیقاً مثل همون تیپ سطلی–سپاهی. آدم‌هایی که فکر می‌کنن یه اقتدار خیالی دارن. از این ایرانیای نسل قدیم که توی آمریکا هنوز گیر کردن توی گذشته. به نظرم، هشتاد درصد ایرانیای مسن و حتی خیلی از جوونای تازه‌اومده همین انرژی سمی رو از خودشون نشون می‌دن.

یادم نمی‌ره وقتی دوازده سالم بود، به مامانم گفتم دو تا دوست خیلی صمیمی دارم. به‌جای اینکه خوشحال شه، شروع کرد بد گفتن ازشون: زشتن، مرموزن، بدجنسن. انگار می‌خواست همون دوستی ساده‌ی بچگی رو برام زهر کنه. کی با دختر دوازده‌ساله‌ش این‌جوری رفتار می‌کنه؟ اون موقع فکر کردم فقط یه آدم شیطانی می‌تونه همچین کاری بکنه. ولی حالا می‌فهمم مامانم خودِ شیطان نیست. اون فقط قربانی مادریه که با خودش و خواهرهاش بدتر از اینا کرده بود. یه زنجیره‌ی بی‌پایانِ آزار و تحقیر.

ولی هنوز نمی‌فهمم چرا اون‌همه رفتار بد، فقط سمت من بود. چرا نه با بقیه‌ی خواهر و برادرم؟ همیشه یه جور حس حسادت نسبت به من داشت. اگه لباس قشنگ بپوشم، یا یه کم بدرخشم، یه چیزی تو وجودش منفجر می‌شه. انگار فقط با تحقیر کردن من، خودش حس خوبی پیدا می‌کنه. انگار باید کوچیکم کنه تا خودش رو بالا ببینه.

بدتر از همه، نفرت عجیبیه که از جامعه‌ی ال.جی.بی.تی.کیو + داره. هرچقدر بهش گفتم یه سری کلاس یا جلسه‌ی آخر هفته بره، یه کم بخونه، بفهمه این تنفر یه بیماری اجتماعی و فرهنگیه، هیچ فایده‌ای نداشت. هنوزم می‌گه دوستای همجنس‌گرای من مریض‌ان. بهترین دوستم یه پسر گیه. این اواخر حتی توی خیابون داد می‌زنه، به من و اون فحش می‌ده، انگار می‌خواد اعتبارمون رو توی محل نابود کنه.

ولی اینم از جایی میاد که فقط ظاهر مهمه. نه قانون، نه عدالت، نه حمایت از آدم‌هایی که آسیب می‌بینن. فقط اینکه مردم چی می‌گن. فقط ترس از قضاوت دیگران. نه پایه‌های دموکراسی، و نه حتی پاسخ‌گویی. نفرت هم توی اون فضایی که اون بزرگ شده، جرم نیست — یه عادت قدیمیه. و باور کن، مامانم شاید یکی از بدها نباشه. شاید هنوز جزو بهترهاشه، در یک دیاسپورای بی‌سواد و خرافاتی و عقب‌افتاده‌ی ایرانی در توهم بازگشت سلطنت.

اما چیزی که هیچ‌وقت نمی‌تونم ببخشم، اینه که چطور آدمای هم‌خونم، منو توی یه اتاق تاریک، بدون پنجره، بدون در، تنها با یه مار زخمی و کشنده رها کردن. ماری که زخم خورده، اما هنوز زهر داره. در رو پشت سرم بستن و انگار زیر لب گفتن: «بذار تموم شه.» اون‌ها مرگ منو می‌خواستن. بدون اغراق، فقط جنازه‌ی من می‌تونست آرومشون کنه. با این حال، منو مریض صدا می‌کنن.

If you live in California and still get queasy over the First Amendment—freedom of speech, freedom of thought, freedom to protest—maybe this sun-drenched land of a thousand gods and faiths just isn’t compatible with your presence. Maybe you’d be more comfortable somewhere else—somewhere with heavy air thick with censorship and silence, where bloodthirsty clerics dream in oil and rule by chaining artists and sucking the lifeblood of the innocent. A place where newspapers cry in black ink made of blood, and truth trembles like a lion caged and starved.

But don’t forget: the people of Iran are not their regime. They’re the ones who, within the cracked walls, whisper the name of freedom under their breath—who, with every banned song, set silence on fire. So if you’ve pinned your American residency to your chest like a medal and don’t understand its worth, hand it over to someone who’s crossed an ocean for the sake of freedom—someone whose hands are far more trustworthy to hold that flame than your trembling fingers.

Who I am is not defined by a Porsche or a brand. I ride stranger things—vehicles made of words and truth. But if you absolutely insist on giving me one, fine. Two-door, sport, white, please—like a ghost slicing through L.A. traffic.

In Iran, under a regime that wears violence like religious robes, a sheep has more freedom than a woman. A real sheep—with wool and innocent eyes—can wander freely through the streets, but a woman must get her father’s or husband’s permission just to get a passport. Her husband owns her door, her job, even the breath she takes. This isn’t fantasy—it’s the bitter reality of the so-called Third World. The place we were born into, the place they call “Third World” here—and it is. It’s real. If a woman wants custody of her child, the court listens for a man’s voice in her body. If it doesn’t hear it, they erase her from the legal system entirely.

In that same land, mentally unwell men roam like lost beasts with broken compasses. Wounded by unsaid sorrows, they label every woman they can’t understand. “You’re crazy,” they say, with tongues reeking of centuries of humiliation. “You’re bipolar,” they whisper, hoping to silence the mystery of womanhood with a fake psychiatric diagnosis. “You have schizophrenia,” they declare, as if a single word could alter someone’s soul from the inside—and this is the logic of a misogynist, misandrist, dog-hating, cat-hating, bird-hating, everything-hating political culture in the Third World. Their language is cursed. Their reasoning is fog-bound. Every insult is a spell meant to reduce a woman to a faded dream.

Today is July 23, 2025, and I feel like time has cracked. I’ve gained a newfound respect for Stephen Colbert—as if he’s the last torch still lit in the darkness of truth.

And Ozzy, the Prince of Darkness, has vanished into the light. The world has fallen into some strange cosmic inversion. The bats are silent. The demons hum, aimless and lost.

Persian Translation:

اگه تو کالیفرنیا زندگی می‌کنی و هنوز از متمم اول قانون اساسی—آزادی بیان، آزادی اندیشه، آزادی اعتراض کردن—دل‌آشوبه می‌گیری و مشکل داری، شاید این سرزمین آفتاب‌زده با هزار تا خدا و دین با وجود تو ناسازگار باشه. شاید یه جای دیگه بیشتر به دردت بخوره، جایی که هواش پر از خفقانه و سانسور سنگینه، جایی که آخوندای خونخوار تو نفت خواب می‌بینن و با زنجیر کردن هنرمندها و مکیدن خون آدم‌های بی‌گناه حکومت می‌کنن. جایی که روزنامه‌ها با جوهر سیاهِ خون گریه می‌کنن و حقیقت مثل یه شیر تو قفس، لرزون حبس شده.

ولی یادت نره: مردم ایران اون حکومت نیستن. اونا همون‌هایی‌ان که لای دیوارای ترک‌خورده، آروم‌آروم اسم آزادی رو زمزمه می‌کنن، همونا که با هر آهنگ ممنوعه، آتیش می‌زنن به سکوت. پس اگه اقامت امریکاتو مثل مدال چسبوندی به سینه‌ت و قدرشو نمی‌دونی، بده به یکی که از دل دریا برای آزادی گذشته واسه رسیدن بهش—کسی که شعله‌ی آزادی واقعاً توی دستاش امن‌تره تا توی دستای لرزون تو.

این‌که من کی هستم رو نه پورشه تعریف می‌کنه نه برند. من سوار چیزای عجیب‌تری می‌شم، ساخته‌شده از کلمه و حقیقت. ولی اگه حالا خیلی دلت خواست می‌تونی یه پورشه بهم بدی، باشه. دو در، اسپرت، سفید لطفاً—مثل شبح تو دل ترافیک لوس‌انجلس.

تو ایران، زیر رژیمی که خشونت رو تو لباس دین می‌پوشونه، یه گوسفند آزادی‌ش از یه زن بیشتره. گوسفند واقعی—با پشم و اون چشمای معصوم—می‌تونه راحت تو کوچه‌ها بچرخه، ولی زن باید واسه گرفتن پاسپورت، از پدر یا شوهرش اجازه بگیره. شوهرش صاحب دره، شغلشه، حتی نفسی که می‌کشه. اینا خیال‌بافی نیست، واقعیت تلخ جهان سومه. اونجایی که ما به دنیا اومدیم، بهش اینجا می‌گن جهان سوم، و هست و حقیقته. اگه زن بخواد حضانت بچه‌شو بگیره، دادگاه دنبال صدای مرد تو تنشه. اگه صدا نباشه، زن رو از هستی قانونیش پاک می‌کنن.

تو همون سرزمین، مردای روان‌پریش مثل هیولاهای گم‌شده پرسه می‌زنن، با قطب‌نماهای شکسته. زخمی از دردای ناگفته، هر زنی رو که نمی‌فهمن، تهمت می‌زنن و براش نسخه می‌پیچن. «دیوونه‌ای»، می‌گن، با زبونی که بوی قرن‌ها تحقیر می‌ده. «دوقطبی‌ای»، پچ‌پچ می‌کنن، تا راز زن بودن رو با نسخه‌ی روان‌پزشکی فِیک خفه کنن. «شیزوفرنی داری»، اعلام می‌کنن، انگار با یه کلمه می‌تونن روح آدم رو از درون دگرگون کنن—و این مفهوم سیاست زن‌ستیز، مردستیز، سگ‌ستیز، گربه‌ستیز، پرنده‌ستیز و همه‌چیزستیز در جهان سومه. زبون‌شون طالع نحسه. منطق‌شون مه‌آلود. هر فحش، یه ورد واسه تبدیل زن به یه خوابِ محو شده‌ست.

امروز، ۲۳ جولای ۲۰۲۵، و حس می‌کنم زمان یه ترک خورده. یه احترام تازه‌ای نسبت به Stephen Colbert پیدا کردم—انگار تنها چراغی که تو تاریکیِ حقیقت هنوز روشنه، تو دستای اونه.

و Ozzy، Prince of Darkness، تو نور ناپدید شده. دنیا، تو یه وارونگی عجیب کیهانی فرو رفته. خفاشا ساکتن. و دیوها بی‌هدف زمزمه می‌کنن.

I can’t remember if it was on the right side of my stomach or the left, but there was a heart—growing outside my body. It was real. Fleshy. The size of an actual heart. Meaty, raw, pulsing with something wet and wrong. At one corner, a small infection had taken hold, yellow and shiny like it was thinking. And from the top, impossibly, thin branches and soft green leaves had begun to sprout. Like the wound was trying to become something else. Something vegetal. Maybe even beautiful.

I was terrified. I kept staring at it, wondering where it had come from—this thing that looked like part of me but didn’t belong.

Sanaz, my best friend, didn’t panic. She just pulled out her AI, took a photo, and said, “Don’t worry, it’s just an infection. Don’t touch it. It’ll dry up and fall off.”

And she was right.

It dried. It hardened. And eventually, it simply fell away.

Now my dreams are becoming wild. Fleshy. Fast. David Lynch’s style.

After that, I was in Tehran, standing inside a boutique that felt like it belonged to the 16th century. French architecture, pale stone, carved wooden shelves filled with fabrics and shoes. Around me were friends—mostly graphic designers, filmmakers, the people I actually chose to be around. Most of us had studied design or cinema. We understood form, we understood mood. That was our language.

Theater had never felt like home, even though that was my major. I couldn’t stand most of the other students—always yelling, always pretending to be someone else. All volume, no resonance. Except for a few. A few who understood absurdity. Who felt the strange pulse under the surface of things and didn’t try to smooth it out. There was only one instructor I liked, who was a philosopher. I was skeptical toward the rest—and the funny part is, they all knew it. And honestly, they were cool with it. That was humble of them.

I hated the music students even more. Their noise leaked into the theater hallways, a constant mess of scales and warmups, chaos clashing with chaos. I would run through the corridors to escape it all—the shouting, the crashing, the sheer violence of it.

God knows how much I hate loud voices.

Unless I’m at a concert in L.A.

That’s different. That’s allowed.

And here’s what I know for sure: writing is the highest art. That’s not up for discussion. It’s not a belief—it’s common sense.

And if you don’t agree, I don’t give a fuck what you think.

Persian Translation:

یادم نمیاد سمت راست شکمم بود یا چپ، ولی یه قلب بود — که بیرون از بدنم رشد کرده بود. واقعی بود. گوشتی. اندازه‌ی یه قلب واقعی. خیس، خام، و چندش‌آور. یه چیزی زنده و اشتباه. یه گوشه‌ش عفونت زده بود، زرد و براق، انگار داشت فکر می‌کرد. و از بالاش — باور نکردنی بود — شاخه‌های نازک و برگ‌های سبز لطیفی دراومده بودن. انگار اون زخم می‌خواست تبدیل به یه چیز دیگه بشه. یه چیز گیاهی. شاید حتی زیبا.

ترسیده بودم. فقط زل زده بودم بهش و فکر می‌کردم این چی‌یه؟ از کجا اومده؟ این چیزی که شبیه خودمه، ولی مال من نیست.

ساناز، صمیمی‌ترین دوستم، اصلاً نترسید. فقط هوش‌مصنوعیشو درآورد، ازش عکس گرفت و گفت: «نگران نباش، فقط یه عفونته. دست نزن، خودش خشک می‌شه و می‌افته.»

و حق با اون بود.

خشک شد. سفت شد. و بالاخره، خیلی ساده افتاد.

الان خواب‌هام دارن وحشی می‌شن. گوشتی. تند. به سبک دیوید لینچ.

بعدش توی تهران بودم. توی یه بوتیک که انگار از قرن شانزدهم دراومده بود. معماری فرانسوی، سنگ‌های رنگ‌پریده، قفسه‌های چوبی حکاکی‌شده، پر از پارچه و کفش. دور و برم پر از دوستام بود — طراح‌های گرافیک، فیلم‌سازها، همونایی که خودم انتخابشون کرده بودم. بیشترمون طراحی یا سینما خونده بودیم. فرم رو می‌فهمیدیم. حال‌و‌هوا رو می‌فهمیدیم. اون، زبان ما بود.

تئاتر هیچ‌وقت برام خونه نبود، با اینکه رشته‌م همین بود. بیشتر بچه‌های تئاتر رو تحمل نمی‌کردم — همیشه داشتن داد می‌زدن، همیشه در حال نقش بازی کردن بودن. پر سر و صدا، ولی بی‌محتوا.

به‌جز چند نفر. چند نفری که تهِ تهِ ابزوردها رو می‌فهمیدن. اونایی که ضربان عجیب زیرِ پوست دنیا رو حس می‌کردن و نمی‌خواستن صافش کنن. فقط یه استاد بود که دوستش داشتم، یه فیلسوف بود. نسبت به بقیه شکاک بودم — و خنده‌دار این‌که، خودشونم می‌دونستن. و راستش، مشکلی باهاش نداشتن. این از تواضعشون بود.

از دانشجوهای موسیقی بیشتر از همه بدم می‌اومد. سر و صدای تمرین‌هاشون از سالن تئاتر رد می‌شد؛ یه آشوبِ مداوم از گام‌زدن و گرم‌کردن و برخوردِ بی‌نظم با بی‌نظم. توی راهروها می‌دویدم که ازشون فرار کنم — از داد زدن‌ها، از کوبیدن‌ها، از این خشونت خالص.

خدای من می‌دونه که چقدر از صدای بلند بدم میاد.

مگر این‌که تو کنسرتی توی لس‌انجلس باشم.

اون فرق داره. اون مجازه.

و یه چیز رو با قطعیت می‌دونم: نوشتن، بالاترین شکل هنره. این اصلاً بحث‌بردار نیست. این یه باور نیست — یه چیز بدیهیه.

و اگه قبول نداری، فاک یو، واقعاً برام مهم نیست چی فکر می‌کنی.

My mom called me and said, “Come, I want to show you some photos.” I asked, “What photos?”

She pulled out her phone and showed me nearly a hundred images—photos of my dad’s extended family at a wedding in some village in Europe. I was stunned. I asked, “Where did you get these? You haven’t been in touch with them for the past 25 years.” She said, “Your dad gave them to me.” And of course—she’s right. That’s classic my dad: psychological games, always playing all sides.

He was born into a chaotic, overcrowded family—12 or 13 brothers and sisters. I honestly don’t know if there was ever enough space, food, or even basic education for all of them. Just noise and survival.

My mom and my dad’s sister were basically enemies. I could never tell who was more unhinged—my mother or his sisters. To me, they were all equally toxic, equally mentally abusive.

And I’ve never understood this dynamic in Iran: why so many women are obsessed with their husband’s sister. It’s like some unspoken mental illness—rooted in deep insecurity and passed off as tradition. No one ever names it. No one ever heals it.

My mom has this strange belief—that just because she had a beautiful face, it somehow gave her the right to psychologically harm herself or her children. It’s twisted logic, really. Not that I care much about my siblings. I just wish they’d stop spying on my life.

What I’ve never understood is this: if I’m such a loser in their eyes, why did I have to send the cops to their doors just to make them stop watching me, stop threatening me? That’s the part that never adds up.

Maybe deep down, they’re dying to become this so-called “loser” they always looked down on—the one person who had the courage to live freely, without needing their approval. Maybe that’s what burns them the most.

Persian Translation:

مامانم زنگ زد و گفت: «بیا، می‌خوام چند تا عکس بهت نشون بدم.»

گفتم: «چه عکسی؟»

گوشیشو درآورد و نزدیک به صدتا عکس نشونم داد—عکس‌های خانواده‌ی پدریم توی یه عروسی، توی یه روستایی یه‌جایی توی اروپا. شوکه شدم.

گفتم: «این عکسا رو از کجا آوردی؟ تو که بیست‌وپنج ساله هیچ ارتباطی باهاشون نداری.»

گفت: «بابات بهم داده.»

و خب، درسته. این دقیقاً همون پدرمه: بازی‌های روانی، همیشه در حال بازی با هر دو طرف.

بابا توی یه خانواده‌ی شلوغ و آشفته به دنیا اومده بود—۱۲ یا ۱۳ تا خواهر و برادر. راستش رو بخوای، واقعاً نمی‌دونم برای همشون جا، غذا یا حتی آموزش درست‌وحسابی بوده یا نه. فقط سروصدا و زنده موندن.

مامانم و خواهر بابام دشمنای واقعی بودن. هیچ‌وقت نفهمیدم کی بیشتر از کنترل خارج بود—مادرم یا خواهراش. به نظر من همشون به یه اندازه سمی و آزاردهنده بودن، از لحاظ روانی.

و هیچ‌وقت نفهمیدم این وضعیت توی ایران چیه که زن‌ها انقدر درگیر خواهر شوهرشون می‌شن. یه جور بیماری روانی ناگفته‌ست—ریشه‌دار توی ناامنی درونی و جا زده شده به اسم سنت. نه کسی اسمشو می‌بره، نه کسی درمانش می‌کنه.

مامانم یه باور عجیب داشت—این‌که چون چهره‌ی زیبایی داشته، انگار این حقو داشته که خودش یا بچه‌هاشو از نظر روانی زخمی کنه. واقعاً منطق مسمومیه. نه این‌که برام مهم باشه بقیه‌ی خواهر و برادرام، فقط دلم می‌خواد دست از سر زندگیم بردارن و دیگه جاسوسی نکنن.

هیچ‌وقت برام قابل درک نبود که اگه از نظر اونا من این‌همه بازنده‌ام، چرا مجبور شدم پلیس بفرستم دم درشون تا وادارشون کنم که دست از تهدید و فضولی بردارن؟ اینجاست که معادله به‌هم می‌ریزه.

شاید تهِ دلشون، دارن از حسرت دق می‌کنن که نتونستن همون “بازنده‌”ای باشن که همیشه مسخره‌اش می‌کردن—کسی که جرأت کرد آزاد زندگی کنه، بدون نیاز به تأییدشون. شاید همین بیشترین درد رو بهشون می‌زنه.

Almost every day, there was fighting and violence at our house. From the moment I opened my eyes, I grew up surrounded by yelling, fear, and chaos. There’s one scene I’ll never forget—

I was six years old, on the way to northern Iran, driving through the Kandovan tunnel, when their fight got out of control and my mom jumped out of the car—right there, in the middle of the tunnel.

When we got home, after all the psychological attacks my dad had thrown at her, my mom smashed every dish in the display cabinet.

These aren’t just random memories—my entire childhood was filled with these moments. Every day, every night. Then, just a few days later, as if nothing had happened, they’d sleep together.

My dad would kick my mom out of the house a hundred times a day, but they always hid this war zone from everyone.

You can’t say this only affected one of the kids—unless the other one was a total idiot.

There was nowhere I could talk about it. Not at school, not anywhere.

No one wanted to listen.

This was what it was called: the filth of the Islamic Republic of Iran.

I told my dad many times,

“man, have you ever thought about your kids?”

And he shamelessly replied,

“It’s all your imagination.”

Imaginations that the whole family, neighbors, and everyone else saw with their own eyes.

He scared my mom away from getting therapy. Wouldn’t let her get help. Wouldn’t let her be saved.

And now one thing is clear to me:

In the future of Iran, this hell must never, ever happen again—not even once, not even to one more child.

every day, there was fighting and violence at our house. From the moment I opened my eyes, I grew up surrounded by yelling, fear, and chaos. There’s one scene I’ll never forget—

I was six years old, on the way to northern Iran, driving through the Kandovan tunnel, when their fight got out of control and my mom jumped out of the car—right there, in the middle of the tunnel.

When we got home, after all the psychological attacks my dad had thrown at her, my mom smashed every dish in the display cabinet.

These aren’t just random memories—my entire childhood was filled with these moments. Every day, every night. Then, just a few days later, as if nothing had happened, they’d sleep together.

My dad would kick my mom out of the house a hundred times a day, but they always hid this war zone from everyone.

You can’t say this only affected one of the kids—unless the other one was a total idiot.

There was nowhere I could talk about it. Not at school, not anywhere.

No one wanted to listen.

This was what it was called: the filth of the Islamic Republic of Iran.

I told my dad many times,

“Man, have you ever thought about your kids?”

And he shamelessly replied,

“It’s all your imagination.”

Imaginations that the whole family, neighbors, and everyone else saw with their own eyes.

He scared my mom away from getting therapy. Wouldn’t let her get help. Wouldn’t let her be saved.

And now one thing is clear to me:

In the future of Iran, this hell must never, ever happen again—not even once, not even to one more child.

Persian Translation:

تقریباً هر روز خونه‌ی ما دعوا و کتک‌کاری بود. از وقتی چشم باز کردم، با داد و فریاد و ترس بزرگ شدم. یه صحنه هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شه—شش سالم بود، تو راه شمال، زیر تونل کندوان، دعواشون بالا گرفت و مامانم، درست وسط تونل، از ماشین پرید پایین.

وقتی رسیدیم خونه، به‌خاطر اون حمله‌های روانی‌ای که بابام بهش کرده بود، مامان زد و همه‌ی ظرفای ویترین رو خرد کرد.

اینا یه سری خاطره‌ی تک و توک نیستن؛ بچگیِ من با این چیزا پر شده بود. هر روز، هر شب. بعدم خیلی ریلکس، چند روز بعد، انگار نه انگار، با هم می‌خوابیدن.

بابام روزی صد بار مامانم رو از خونه بیرون می‌کرد، اما این میدون جنگ رو از همه پنهون می‌کردن.

این چیزا رو نمی‌تونی بگی فقط روی یه بچه تأثیر گذاشته، مگه اینکه اون یکی گلابی بوده باشه.

نه تو مدرسه، نه هیچ‌ جای دیگه، جایی نبود که بتونم حرف بزنم. هیچ‌کس نبود که بخواد گوش بده.

اینجا اسمش بود: کثافت جمهوری اسلامی ایران.

چند بار به پدرم گفتم:

“مرد حسابی، یه لحظه به بچه‌هات فکر کردی؟”

با وقاحت جواب می‌داد: “همه‌ش تخیلاتته.”

تخیلی که کل فامیل و همسایه با چشم دیدنش.

مامان رو از درمان می‌ترسوند. نمی‌ذاشت نجات پیدا کنه.

و حالا فقط یه چیز واضحه:

تو آینده‌ی ایران، این جهنم نباید حتی یه بار دیگه، برای حتی یه بچه‌ی دیگه تکرار بشه.

Parental psychological abuse is one of the most devastating betrayals a person can experience. When the abuser is your own father—the one who should protect you, not poison you—the damage runs deep, often for life. My father was seen by outsiders as “successful” and “important.” Behind closed doors, he was a manipulative, paranoid, and emotionally violent man who ruled our home through fear and control. He gaslit, humiliated, threatened, and broke everyone around him—including my mother. He weaponized silence, secrecy, and shame like tools of war. His untreated psychosis wasn’t just ignored—it became a model. My siblings absorbed his cruelty. Generations were infected by his dysfunction. And no one stepped in. Let me be clear: this wasn’t “strict parenting” or “a difficult man.” This was psychological warfare waged by a father who never deserved the title. I didn’t start to undo the damage until I found therapy in Los Angeles. That’s when the lies began to fall apart. Now I speak—because silence protected him for far too long. You are not alone. And no one, no matter their status or title, has the right to destroy a family from the inside.

Persian Translation:

سوءاستفاده‌ی روانی والدین، یکی از ویرانگرترین خیانت‌هایی‌ست که یک انسان می‌تونه تجربه کنه.

وقتی آزارگر پدرته—کسی که باید پناهت باشه، نه منبع سمی‌ترین ترس‌هات—آسیب‌ها عمیقن، و گاهی تا آخر عمر باقی می‌مونن.

پدر من از نگاه دیگران «موفق» و «بااهمیت» به نظر می‌رسید. اما پشت درهای بسته، مردی بود پارانویایی، کنترل‌گر و از نظر احساسی خشن؛ کسی که با ترس و سلطه، خانه‌مان را اداره می‌کرد. او با تحقیر، تهدید، دروغ‌پردازی و بی‌ثبات‌کردن واقعیت، همه را خرد کرد—از جمله مادرم را.

سکوت، پنهان‌کاری و شرم ابزارهای جنگی‌اش بودند.

روان‌پریشی درمان‌نشده‌اش نه‌تنها نادیده گرفته شد، بلکه به الگو تبدیل شد. دیگر اعضای خانواده‌ام هم تحت تأثیر خشونت او قرار گرفتند و به تدریج به بازتولید همان الگوهای رفتاری سمی روی آوردند. نسل‌ها درگیر بیماری او شدند—و هیچ‌کس جلوش نایستاد.

بی‌پرده بگم: این فقط «پدری سخت‌گیر» یا «مردی با شخصیت دشوار» نبود. این یک جنگ روانی تمام‌عیار بود، از طرف کسی که هیچ‌وقت لیاقت عنوان “پدر” رو نداشت.

تا وقتی که تو لس‌آنجلس درمان حرفه‌ای رو شروع نکردم، نتونستم گره این زخم‌ها رو باز کنم. تازه از اون‌جا بود که دروغ‌ها شروع به فروپاشی کردن.

حالا من حرف می‌زنم—چون سکوت، سال‌ها فقط به اون قدرت داده بود.

تو تنها نیستی. و هیچ‌کس، حتی با عنوان و مقام، حق نداره یک خانواده رو از درون نابود کنه.

To those sitting comfortably outside Iran, in homes still owned by the bank, now thumping their chests and crying “homeland homeland” If the Islamic Republic were truly a homeland, you wouldn’t be in exile. A homeland isn’t where daughters are forced into sex work just to survive or escape. It isn’t where women and men, workers, writers, and poets line up for execution. A homeland is not a place where prison, torture, and rape are written into law. A homeland doesn’t exile its people. A homeland doesn’t assassinate its citizens. A homeland doesn’t use its own people as shields in war, it protects them. The Islamic Republic has never been a homeland. It is a land under occupation, waving a flag soaked in lies. We haven’t had a homeland in years, not I in exile, not you in the hell inside. This is not our war. It is a war the Islamic Republic and its terrorist IRGC have forced upon us. And today even the Arab world stands with the West, united against this rotting monster, a slap in the face of those who spent years trying to paint the Islamic world as inherently anti-Jewish. Now, weaker than ever, the terrorist beast known as the Islamic Republic is collapsing before our eyes, not because of prayers, not because of slogans, not because of lies, but because of the brutal truth of war, the fury of the people, and the resistance rising from the ruins. And the only one to blame for this darkness is the blood-soaked Islamic Republic.