I’m not doing well. After a long time, I’ve gone back to my book. The city where I grew up, where I went to school and university, is now under bombardment. The same city that holds all my memories is turning to ashes before my eyes on my monitor, burying innocent people under its debris.
I can’t pretend I’m not relieved about Khamenei’s death. He was a killer, a tyrant.
But I’m not happy about the death of his three-year-old granddaughter — a beautiful and completely innocent little girl.
Just as I’m not happy about the death of an innocent Kurdish kolbar.
Just as I’m not happy about the death of a female peshmerga.
Just as I’m not happy about Israeli children dying or Tel Aviv being destroyed.
The death of innocent people is not something I celebrate. It never has been.
These days I can barely function at work. I can’t function properly in my professional meetings either. I send the wrong texts and feel emotions that even I don’t fully understand.
I know many of you are texting me out of kindness, asking to see me, and I’m truly grateful.
But honestly, I can’t right now. I simply don’t have the strength for political discussions.
It feels like I only have a tiny bit of life left in me, and I’m trying to use it just to survive in this broken world.
These days, more than anything, I think about the animals in Iranian cities —
the dogs, the cats, the birds, the rabbits —
all the defenseless creatures who never started any war but are being killed under bombardment,
their innocent eyes looking up as fire falls from the sky.
And from the bottom of my heart I curse everyone who brought this war upon the people of Iran.
All of them.
I pray that their lives are turned upside down the same way the lives of these animals and innocent people are being torn apart under the bombs.
And allow me the right to be angry —
at those who spent years deceiving people with the delusion of the “Aryan sun,”
and at those who terrified people with superstition about “Qamar-al-Aqrab,” using religion and holy verses to build this hell —
these satanic verses.
I am exhausted with both sides.
Right now I just want to sit with my dog Luna,
be silent,
maybe breathe for a moment,
maybe disappear from this world for a few hours, a few days, a few months — like the People of the Cave.
Persian Translation:
حالم خوب نیست. بعد از مدتها دوباره برگشتم سر کتابم. شهری که توش بزرگ شدم، مدرسه رفتم، دانشگاه رفتم، الان زیر بمبارانه. همون شهری که همه خاطرههام توشه داره جلوی چشمهام، توی مانیتورم، تبدیل به خاکستر میشه و آدمهای بیگناه رو با خودش زیر آوار میبره.
نمیتونم از مرگ خامنهای خوشحال نباشم؛ آدمکش بود، جبار بود.
اما از مرگ نوهٔ سهسالش — یه دختر بچهٔ بینهایت زیبا و بیگناه — خوشحال نیستم.
همونطور که از مرگ کولبر بیگناه کرد خوشحال نمیشم.
همونطور که از مرگ یه پیشمرگ زن خوشحال نمیشم.
همونطور که از مرگ بچههای اسرائیلی یا ویران شدن تلآویو خوشحال نمیشم.
مرگِ آدمهای بیگناه برای من جشن نیست. هیچوقت نبوده.
این روزها سر کار اصلاً فانکشن ندارم. سر قرارهای کاری هم درست عمل نمیکنم. تکستهای اشتباه میفرستم و احساساتی دارم که حتی خودم هم دقیق نمیفهممشون.
میدونم خیلیهاتون از روی محبت بهم تکست میدین و میگین ببینیمت. واقعاً هم ممنونم.
ولی راستش الان نمیتونم. واقعاً توان بحث سیاسی ندارم.
انگار یه ذره جان برام مونده که باید با همون سعی کنم توی این لنگ دنیا زنده بمونم.
این روزها بیشتر از همیشه به حیوونهای شهرهای ایران فکر میکنم؛
به سگها و گربهها و پرندهها و خرگوشها،
به همه اون موجودات بیپناهی که هیچ جنگی رو شروع نکردن ولی زیر بمباران کشته میشن،
به چشمهای بیگناهشون وقتی آسمون روی سرشون آتش میریزه.
و از ته دل لعنت میفرستم به همه کسانی که این جنگ رو برای مردم ایران رقم زدن.
به همهشون.
دعا میکنم زندگیشون هم همونطور زیر و رو بشه که زندگی این حیوانها و این آدمهای بیگناه زیر بمباران زیر و رو شده.
و حق بدین که عصبانی باشم؛
از اونهایی که سالها با توهم «خورشید آریایی» مردم رو فریب دادن،
و از اونهایی که مردم رو از «قمرالعقرب» ترسوندن و با اسم دین و آیه، این جهنم رو ساختن؛
این آیات شیطانی.
از هر دو طرف خستهام.
الان فقط دلم میخواد با سگم لونا بشینم،
سکوت کنم،
شاید کمی نفس بکشم،
شاید برای چند ساعت، چند روز، چند ماه مثل اصحاب کهف از این دنیا غایب بشم.
shirin bolourchi 