Hoshi no Ko Chobin

It was dark, maybe night time. The fascists had taken over both us and Canada. I had rented a cabin somewhere in the woods, up in the mountains, with Luna. I don’t remember exactly where Shiloh was, maybe in my mom’s arms. Luna was moving fast, very fast, like Hoshi no Ko Chobin, that strange little creature from my childhood cartoon. It’s almost grotesque that this was one of the anime Tehran state TV used to broadcast to us kids.

I was walking on the road surrounded by mountains and trees, and Luna was flying like Chobin, gliding through the dark air. We reached our cabin, the light was already on inside. Luna knew how to get in, she led the way. The cabin was tucked on a hill, ringed by thick trees, the road narrow and winding like something out of Mulholland Drive, surrounded by silence and forest. I don’t remember more.

The images I see from Canada don’t make me happy. People are complaining about groceries, about prices, about how heavy everything feels.

“I thought that fascist takeover attempts were going to be architected by evil geniuses. I was not expecting how UNEARNED, NEPOTISTIC, MEDIOCRE and just DUMB so many of the people architecting this were going to be.”

And me, I have tons of homework to do. I’m DECONSTRUCTING and RECONSTRUCTING my résumé, my artist statement, and I also opened my SHIT PIPE on a few Iranians. There’s this old Iranian guy I call uncle, a MAGA man. Ever since Trump got elected he changed, started flirting with me, so I had to give him a good lesson. I told him never to text me again for the rest of his LIFE.

Of course he’s a SATLEE, which means pro SALTANAT, and in Persian SALTANAT means MONARCHY. But SATL means TRASH CAN, so SATLEE means TRASH PEOPLE basically.

SALTANAT = MONARCHY

SATL = 

We call them SATLEE. And they know it.

SATLEE SEPAHI people, the Persian MAGA.

Persian Translation:

تاریک بود، فکر کنم شب بود. فاشیست‌ها هم ما رو گرفتن، هم کانادا رو. یه کلبه اجاره کرده بودم یه جایی تو دل جنگل، بالا تو کوه، با لونا. یادم نیست شایلوه کجا بود، شاید تو بغل مامانم. لونا خیلی تند می‌رفت، واقعاً تند، مثل چوبین تو کارتون بچگی‌هام. عجیبه که همچین چیزایی رو تلویزیون دولتی تهران برای ما بچه‌ها پخش می‌کرد.

تو جاده‌ای راه می‌رفتم که دو طرفش کوه و درخت بود، لونا مثل چوبین تو هوا می‌پرید و می‌لغزید تو تاریکی. رسیدیم به کلبه، چراغش از قبل روشن بود. لونا بلد بود چطوری بره تو، خودش راهو نشون داد. کلبه بالای یه تپه بود، دورش پر از درخت، جاده باریک و پیچ‌در‌پیچ، یه جورایی مثل صحنه‌های Mulholland Drive، همه‌جا ساکت و پر از جنگل. بیشتر از این یادم نیست.

تصویرایی که از کانادا می‌بینم حالمو خوب نمی‌کنه. مردم از گرونی و قیمت‌ها و سنگینی زندگی غر می‌زنن.

«فکر می‌کردم کودتای فاشیستی رو یه مشت نابغه‌ی شیطانی طراحی می‌کنن. انتظار نداشتم این‌قدر بی‌لیاقت، نورچشمی، میان‌مایه و احمق باشن کسایی که دارن این کارو می‌کنن!»

منم؟ کلی کار دارم. دارم رزومه‌مو می‌سازم و از نو خراب می‌کنم، آرت استیتمنتم هم همین‌طور. تازه سر چند تا ایرانی هم پمپ شِتَم رو باز کردم  یه پیرمرد ایرانی هست که بهش می‌گم عمو، از اون مَگاهاست. از وقتی ترامپ اومده سر کار، عوض شده، شروع کرده باهام لاس زدن. مجبور شدم یه درس درست‌وحسابی بهش بدم. بهش گفتم تا آخر عمرش حق نداره بهم پیام بده.

البته اون یه «سَطلیه» — یعنی طرفدار «سَلطنت». تو فارسی «سَلطنت» یعنی پادشاهی، ولی «سَطل» یعنی سطل آشغال پس «سَطلی» یعنی در واقع «آدم آشغالی».

سَلطنت = پادشاهی

سَطل =