In The Air Tonight

Your own personal Jesus

Someone to hear your prayers

Someone who cares

Your own personal Jesus

Someone to hear your prayers

Someone who’s there

Feeling unknown

And you’re all alone

Flesh and bone

By the telephone

Lift up the receiver

I’ll make you a believer

As I get older, new pains crawl into my body like secret maps written in blood. They take days, sometimes weeks, before I can recognize them, before I can tell them apart from the old aches I already know. Some move through my bones like whispers from another life. Strange, strange to feel them everywhere—yet there’s a perverse joy in deciphering their alien tongue. If that makes me a hypochondriac, so be it. I’ll march it proudly through the corridors of my skull.

It’s absurd how many Iranians mistake love for something that blooms only in the lower body. For me, love coils in the folds of my brain. Not in my heart—my heart is concrete, poured and hardened by decades of pain, a cold concrete sculpture of what once pulsed with warmth.

I never chose my father. That knowledge twists through me and, in a way, frees me. His lack of integrity barely grazes me now. He mirrors religious extremism in Iran—where brains are exercised in peni*** and humanity itself is a nuclear accident, a grotesque fusion. He believes in guns. He believes in manhood. For him, every child is just another molecular accident drifting across the planet, disposable, forgettable.

When it comes to love a man, I love Marilyn Manson. He is a vampire wandering through the smog of Los Angeles, a beacon in the fog of what I cannot fix. Some days, words collapse inside me like lead balloons. How do people even write three hundred pages? Does any stranger ever read the nonsense spilled across them?

But this—I know—is the pulse. Writing, creating—those are the moments I feel alive. I love kids. I love dogs. I love the absurdity of existing while the world burns in flames no one else sees.

Yesterday, on X, I found myself staring into another grotesque mirror: an Iranian man who abandoned his five-year-old after his wife killed herself in Iran, because the child wasn’t his. I hurled words at the void: how could that MF give up a child who grew in his arms? I rescued my dog. I didn’t f** her father. F*** that Iranian man. And I was attacked by hundreds of religious idiots—men and women in Iran who confuse love with their **.

I’ve been waiting for this moment for all my life

Persian Translation:

Your own personal Jesus

Someone to hear your prayers

Someone who cares

Your own personal Jesus

Someone to hear your prayers

Someone who’s there

Feeling unknown

And you’re all alone

Flesh and bone

By the telephone

Lift up the receiver

I’ll make you a believer

Persian Translation:

با بالا رفتن سن، دردهای جدیدی توی بدنم ظاهر می‌شن، مثل نقشه‌های مخفی که با خون کشیده شده باشن. بعضی وقتا روزها، بعضی وقتا هفته‌ها طول می‌کشه تا بفهمم درد چیه و فرقش با دردای قبلی چیه. بعضی‌ها از استخونام رد می‌شن، مثل نجواهایی از یه زندگی دیگه. عجیبن، ولی یه لذت خاص دارن وقتی زبانشون رو می‌فهمم. اگه این باعث بشه من هیپوکندریاک باشم، باشه، با افتخار تو ذهنم رژه‌شون می‌کنم.

مسخره‌ست که خیلی از ایرانی‌ها عشق رو فقط توی پایین تنه می‌بینن. برای من، عشق توی مغزم جا گرفته. نه توی قلبم—قلبم یه مجسمه سرد بتنیه، ریخته و سخت‌شده از سال‌ها درد، نشونه‌ای از چیزی که قبلاً گرم می‌تپید.

هیچ‌وقت پدرم رو انتخاب نکردم. اینو که می‌فهمم یه جور آزادی بهم می‌ده. بی‌اخلاقی و کم‌ارزشی‌ش الان دیگه زیاد بهم آسیب نمی‌زنه. اون آیینه‌ایه از افراط مذهبی تو ایران—جایی که مغزها توی پنی*** ورزش داده می‌شن و انسانیت خودش یه فاجعه هسته‌ایه. به اسلحه ایمان داره و به مردانگی. برای اون هر بچه یه حادثه مولکولی دیگه‌ست که روی زمین شناوره، فراموش‌شدنی و مصرف‌شدنی.

وقتی نوبت عشق یه مرد می‌رسه، من مریلین منسون رو دوست دارم. یه خون‌آشام که تو دود و مه لس‌آنجلس می‌چرخه، چراغی توی مه چیزی که نمی‌تونم فیکسش کنم. بعضی روزا کلماتم مثل بادکنک سربی سقوط می‌کنن. مردم چطوری سیصد صفحه می‌نویسن؟ آیا کسی واقعاً این چرندیاتو می‌خونه؟

اما اینو می‌دونم—این ضربان منه. نوشتن و خلق کردن، همین لحظاته که زنده بودن رو حس می‌کنم. بچه‌ها رو دوست دارم، سگ‌ها رو دوست دارم، و پوچیِ بودن رو دوست دارم، وقتی دنیا توی شعله‌هایی می‌سوزه که هیچ‌کس نمی‌بینه.

دیروز تو ایکس، خودمو یهو تو یه آینه گروتسک دیگه دیدم: یه مرد ایرانی که بچهٔ پنج‌سالشو رها کرده بود، بعد همسرش تو ایران خودشو کشته بود چون فهمیده بود اون بچه بچهٔ شوهرش نیست. من تو خلأ فریاد زدم: چطور اون حرومزاده می‌تونه بچه‌ای که تو آغوشش بزرگ شده رو ول کنه؟ من سگم رو نجات دادم. با پدرش سکس نکردم. ف** اون مرد ایرانی. و بعد توسط صدها آدم مذهبی احمق—زن و مرد تو ایران که عشق رو با *** اشتباه می‌گیرن—حمله شدم.*

I’ve been waiting for this moment for all my life

Oh Lord.