By the time I came to my senses, it was already too late. Snakes were everywhere—crawling over the trees, dropping down from the branches into the boulevard. There were trees in the middle of the street and lining both sides, and snakes seemed to be pouring down from every direction. I held Luna tight in my arms and ran backward, only thinking about escape. Then, out of nowhere, a long staircase appeared, like some kind of way out from all these crazy snakes. I started climbing. My legs burned, my breath was sharp and fast, but I kept going up, praying we’d survive.
When I finally reached the top, right then, a thin white-and-orange snake lunged at Luna. My heart broke. I tried to scream, but no sound came out—just like that scene from The Little Mermaid. I pounded on doors, desperate, but my voice wouldn’t reach anywhere, and Luna’s breathing grew weaker and weaker. It felt like a nightmare sitting heavy on my chest.
Then I woke up.
The first thing I did was crack open an ice-cold can of Diet Coke. The hiss and the chill of it pulled me back into reality. And this weather—completely brutal. Almost a week of a hundred degrees, with suffocating humidity on top of it. Lately, I notice contradictions more than ever. The same people who mock vaccines are the ones shooting up Ozempic like it’s candy. As for me, I’d rather stay away from that poison and just manage with healthy eating—even if my stomach never looks like a Kardashian’s.
On my days off, honestly, all I want is to do nothing. Absolutely nothing. Not errands, not gatherings, not draining conversations that only chip away at my peace.
And there’s one thing I’ll never understand: why do people love those who don’t love them back? If we could just learn to give our love to those who actually love us in return, the world would be a different place—better, healthier. At the very least, I’ve realized this: I have to protect my own space. If someone can’t respect my boundaries, then I ask them to leave, plain and simple. I don’t care who they are or where they come from—my space and my peace are mine, and that’s something I’m learning to stand up for, a little more every day.
And then there are the kids who just moved here from Iran. Honestly, they’re in a bad place. They don’t know how to connect with people on even the smallest human level. The “solutions” they come up with don’t make sense, but they act like they’re wildly successful. They’re strangers to free speech—so much so that they confuse it with privacy. And almost nothing seems to matter to them beyond making money. If anything, it just shows the deep decay of Iranian society.
Persian translation:
وقتی به خودم اومدم، دیگه خیلی دیر شده بود. مارها همهجا بودن، روی درختها میخزیدن و از شاخهها میپریدن توی بولوار. درختها هم وسط خیابون بودن و هم دو طرفش، و مارها انگار از هر طرف داشتن میاومدن پایین.
لونا رو محکم بغل کردم و عقب عقب میدویدم، فقط به فکر فرار. بعد یه پلهی خیلی بلند ظاهر شد، مثل یه راه فرار از همهی این مارهای دیوونه. شروع کردم بالا رفتن، پاهام میسوخت، نفسم تند میزد، ولی خب، بالا میرفتم و دعا میکردم که زنده بمونیم.
وقتی رسیدم بالا، درست همون موقع یه مار لاغر سفید و نارنجی حمله کرد به لونا. دلم شکست. خواستم جیغ بزنم، ولی صدام در نیومد، دقیقاً مثل اون صحنهی «پری دریایی کوچولو». دستوپا زدم و به درها کوبیدم، ولی صدام هیچ جا نمیرسید، و نفسهای لونا کمکم ضعیف میشد. انگار بختک افتاده روم.
بعد از خواب پریدم، و اولین کاری که کردم باز کردن یه قوطی یخزدهی کوکای رژیمی بود. صدای هیسش و خنکی نوشابه یه جورایی منو آورد سر واقعیت. این گرما هم دیگه خیلی بیرحم شده، نزدیک یه هفتهست که هوا صد درجه است و رطوبت هم آدمو کلافه میکنه.
این روزها بیشتر به تضادها دقت میکنم. همون آدمایی که واکسن رو مسخره میکنن، دارن بالا و پایین میرن روی اوزمپیکشون. من اما ترجیح میدم سمتش نرم و با خورد و خوراک درست خودمو مراقبت کنم، حتی اگه شکمم هیچوقت مثل کارداشیانها تخت نشه.
روزهایی که کار نمیکنم، فقط دلم میخواد هیچ کاری نکنم، واقعاً هیچ کاری. نه کارای عقبافتاده، نه جمعهای خستهکننده، نه دیالوگهایی که فقط اعصابمو خرد میکنه.
ولی یه چیزو هیچ وقت نفهمیدم: چرا آدمها عاشق کسایی میشن که دوستشون ندارن؟ اگه فقط یه بار بفهمیم که باید اونهایی رو دوست داشته باشیم که اونها هم دوسمون دارن، دنیا شاید یه چیز دیگه میشد، یه جور بهتر، یه شکل سالمتر.
دستکم فهمیدم باید از فضاهای خودم محافظت کنم. اگه کسی نمیتونه احترام مرزامو رعایت کنه، خب با مهربونی ازش میخوام فضامو ترک کنه. مهم نیست کیه یا از کجا اومده، فضای من و آرامش من حق منه. و این چیزییه که دارم سعی میکنم درستش کنم، هر روز یه کمی بهتر.
بچههایی که تازه از ایران میان اینجا، وضعیتشون خیلی بده. هیچ حس همدلیای با آدمها ندارن، حتی توی کوچکترین روابط انسانی. راهحلهایی که دارن سر و ته نداره و خودشونو خیلی موفق میدونن بدون هیچ پایهای. آزادی بیان براشون یه چیز عجیب و غریبِ، جوری که با حریم خصوصی اشتباهش میگیرن. و تقریباً جز پول درآوردن، هیچ ارزش انسانی دیگهای براشون مهم نیست. این یعنی هیچ چیز جز زوال جامعه ایران رو نمیتونه نشون بده.
shirin bolourchi 