If you live in California and still get queasy over the First Amendment—freedom of speech, freedom of thought, freedom to protest—maybe this sun-drenched land of a thousand gods and faiths just isn’t compatible with your presence. Maybe you’d be more comfortable somewhere else—somewhere with heavy air thick with censorship and silence, where bloodthirsty clerics dream in oil and rule by chaining artists and sucking the lifeblood of the innocent. A place where newspapers cry in black ink made of blood, and truth trembles like a lion caged and starved.
But don’t forget: the people of Iran are not their regime. They’re the ones who, within the cracked walls, whisper the name of freedom under their breath—who, with every banned song, set silence on fire. So if you’ve pinned your American residency to your chest like a medal and don’t understand its worth, hand it over to someone who’s crossed an ocean for the sake of freedom—someone whose hands are far more trustworthy to hold that flame than your trembling fingers.
Who I am is not defined by a Porsche or a brand. I ride stranger things—vehicles made of words and truth. But if you absolutely insist on giving me one, fine. Two-door, sport, white, please—like a ghost slicing through L.A. traffic.
In Iran, under a regime that wears violence like religious robes, a sheep has more freedom than a woman. A real sheep—with wool and innocent eyes—can wander freely through the streets, but a woman must get her father’s or husband’s permission just to get a passport. Her husband owns her door, her job, even the breath she takes. This isn’t fantasy—it’s the bitter reality of the so-called Third World. The place we were born into, the place they call “Third World” here—and it is. It’s real. If a woman wants custody of her child, the court listens for a man’s voice in her body. If it doesn’t hear it, they erase her from the legal system entirely.
In that same land, mentally unwell men roam like lost beasts with broken compasses. Wounded by unsaid sorrows, they label every woman they can’t understand. “You’re crazy,” they say, with tongues reeking of centuries of humiliation. “You’re bipolar,” they whisper, hoping to silence the mystery of womanhood with a fake psychiatric diagnosis. “You have schizophrenia,” they declare, as if a single word could alter someone’s soul from the inside—and this is the logic of a misogynist, misandrist, dog-hating, cat-hating, bird-hating, everything-hating political culture in the Third World. Their language is cursed. Their reasoning is fog-bound. Every insult is a spell meant to reduce a woman to a faded dream.
Today is July 23, 2025, and I feel like time has cracked. I’ve gained a newfound respect for Stephen Colbert—as if he’s the last torch still lit in the darkness of truth.
And Ozzy, the Prince of Darkness, has vanished into the light. The world has fallen into some strange cosmic inversion. The bats are silent. The demons hum, aimless and lost.
Persian Translation:
اگه تو کالیفرنیا زندگی میکنی و هنوز از متمم اول قانون اساسی—آزادی بیان، آزادی اندیشه، آزادی اعتراض کردن—دلآشوبه میگیری و مشکل داری، شاید این سرزمین آفتابزده با هزار تا خدا و دین با وجود تو ناسازگار باشه. شاید یه جای دیگه بیشتر به دردت بخوره، جایی که هواش پر از خفقانه و سانسور سنگینه، جایی که آخوندای خونخوار تو نفت خواب میبینن و با زنجیر کردن هنرمندها و مکیدن خون آدمهای بیگناه حکومت میکنن. جایی که روزنامهها با جوهر سیاهِ خون گریه میکنن و حقیقت مثل یه شیر تو قفس، لرزون حبس شده.
ولی یادت نره: مردم ایران اون حکومت نیستن. اونا همونهاییان که لای دیوارای ترکخورده، آرومآروم اسم آزادی رو زمزمه میکنن، همونا که با هر آهنگ ممنوعه، آتیش میزنن به سکوت. پس اگه اقامت امریکاتو مثل مدال چسبوندی به سینهت و قدرشو نمیدونی، بده به یکی که از دل دریا برای آزادی گذشته واسه رسیدن بهش—کسی که شعلهی آزادی واقعاً توی دستاش امنتره تا توی دستای لرزون تو.
اینکه من کی هستم رو نه پورشه تعریف میکنه نه برند. من سوار چیزای عجیبتری میشم، ساختهشده از کلمه و حقیقت. ولی اگه حالا خیلی دلت خواست میتونی یه پورشه بهم بدی، باشه. دو در، اسپرت، سفید لطفاً—مثل شبح تو دل ترافیک لوسانجلس.
تو ایران، زیر رژیمی که خشونت رو تو لباس دین میپوشونه، یه گوسفند آزادیش از یه زن بیشتره. گوسفند واقعی—با پشم و اون چشمای معصوم—میتونه راحت تو کوچهها بچرخه، ولی زن باید واسه گرفتن پاسپورت، از پدر یا شوهرش اجازه بگیره. شوهرش صاحب دره، شغلشه، حتی نفسی که میکشه. اینا خیالبافی نیست، واقعیت تلخ جهان سومه. اونجایی که ما به دنیا اومدیم، بهش اینجا میگن جهان سوم، و هست و حقیقته. اگه زن بخواد حضانت بچهشو بگیره، دادگاه دنبال صدای مرد تو تنشه. اگه صدا نباشه، زن رو از هستی قانونیش پاک میکنن.
تو همون سرزمین، مردای روانپریش مثل هیولاهای گمشده پرسه میزنن، با قطبنماهای شکسته. زخمی از دردای ناگفته، هر زنی رو که نمیفهمن، تهمت میزنن و براش نسخه میپیچن. «دیوونهای»، میگن، با زبونی که بوی قرنها تحقیر میده. «دوقطبیای»، پچپچ میکنن، تا راز زن بودن رو با نسخهی روانپزشکی فِیک خفه کنن. «شیزوفرنی داری»، اعلام میکنن، انگار با یه کلمه میتونن روح آدم رو از درون دگرگون کنن—و این مفهوم سیاست زنستیز، مردستیز، سگستیز، گربهستیز، پرندهستیز و همهچیزستیز در جهان سومه. زبونشون طالع نحسه. منطقشون مهآلود. هر فحش، یه ورد واسه تبدیل زن به یه خوابِ محو شدهست.
امروز، ۲۳ جولای ۲۰۲۵، و حس میکنم زمان یه ترک خورده. یه احترام تازهای نسبت به Stephen Colbert پیدا کردم—انگار تنها چراغی که تو تاریکیِ حقیقت هنوز روشنه، تو دستای اونه.
و Ozzy، Prince of Darkness، تو نور ناپدید شده. دنیا، تو یه وارونگی عجیب کیهانی فرو رفته. خفاشا ساکتن. و دیوها بیهدف زمزمه میکنن.
shirin bolourchi 