Justice is the foundation of true leadership.

Parental psychological abuse is one of the most devastating betrayals a person can experience. When the abuser is your own father—the one who should protect you, not poison you—the damage runs deep, often for life. My father was seen by outsiders as “successful” and “important.” Behind closed doors, he was a manipulative, paranoid, and emotionally violent man who ruled our home through fear and control. He gaslit, humiliated, threatened, and broke everyone around him—including my mother. He weaponized silence, secrecy, and shame like tools of war. His untreated psychosis wasn’t just ignored—it became a model. My siblings absorbed his cruelty. Generations were infected by his dysfunction. And no one stepped in. Let me be clear: this wasn’t “strict parenting” or “a difficult man.” This was psychological warfare waged by a father who never deserved the title. I didn’t start to undo the damage until I found therapy in Los Angeles. That’s when the lies began to fall apart. Now I speak—because silence protected him for far too long. You are not alone. And no one, no matter their status or title, has the right to destroy a family from the inside.

Persian Translation:

سوءاستفاده‌ی روانی والدین، یکی از ویرانگرترین خیانت‌هایی‌ست که یک انسان می‌تونه تجربه کنه.

وقتی آزارگر پدرته—کسی که باید پناهت باشه، نه منبع سمی‌ترین ترس‌هات—آسیب‌ها عمیقن، و گاهی تا آخر عمر باقی می‌مونن.

پدر من از نگاه دیگران «موفق» و «بااهمیت» به نظر می‌رسید. اما پشت درهای بسته، مردی بود پارانویایی، کنترل‌گر و از نظر احساسی خشن؛ کسی که با ترس و سلطه، خانه‌مان را اداره می‌کرد. او با تحقیر، تهدید، دروغ‌پردازی و بی‌ثبات‌کردن واقعیت، همه را خرد کرد—از جمله مادرم را.

سکوت، پنهان‌کاری و شرم ابزارهای جنگی‌اش بودند.

روان‌پریشی درمان‌نشده‌اش نه‌تنها نادیده گرفته شد، بلکه به الگو تبدیل شد. دیگر اعضای خانواده‌ام هم تحت تأثیر خشونت او قرار گرفتند و به تدریج به بازتولید همان الگوهای رفتاری سمی روی آوردند. نسل‌ها درگیر بیماری او شدند—و هیچ‌کس جلوش نایستاد.

بی‌پرده بگم: این فقط «پدری سخت‌گیر» یا «مردی با شخصیت دشوار» نبود. این یک جنگ روانی تمام‌عیار بود، از طرف کسی که هیچ‌وقت لیاقت عنوان “پدر” رو نداشت.

تا وقتی که تو لس‌آنجلس درمان حرفه‌ای رو شروع نکردم، نتونستم گره این زخم‌ها رو باز کنم. تازه از اون‌جا بود که دروغ‌ها شروع به فروپاشی کردن.

حالا من حرف می‌زنم—چون سکوت، سال‌ها فقط به اون قدرت داده بود.

تو تنها نیستی. و هیچ‌کس، حتی با عنوان و مقام، حق نداره یک خانواده رو از درون نابود کنه.